Wytze en Joan starten na 'uitstapje' Nieuw Zeeland en Australië aan terugreis met camper

De Wilgen

Wytze en Joan van der Land maakten vorig jaar een sponsorreis naar Singapore. Hun camper moesten ze in Laos laten staan door grensproblemen. Na een lange tussenstop in Nieuw Zeeland en Australië beginnen ze volgende week aan de terugreis vanuit Laos naar Nederland. Hierbij een verslag van hun reis down under.

We zijn inmiddels begonnen aan het tweede deel van de reis. We zijn weer terug in Laos, waar onze camper is gestrand op de heenreis. De ratten hebben het campertje bezocht en meer schade aangericht dan we vreesden. Alles is gestoomd, gewassen, gepoetst en gemaakt. Ziet er uit als nieuw. Geurt naar azijn, zeep en chloor. Dit weekend bekomen en dan naar Cambodia. We proberen op 1 juni weer China binnen te gaan om via Tibet naar het noorden te rijden en dan door Tadjikistan en Kyrgyzie naar Rusland te rijden.

Herfst

Nadat in augustus duidelijk was geworden dat we niet met onze camper door Thailand mochten reizen om via Maleisie naar Singapore te gaan, hebben we nog geprobeerd om de camper vanuit Ho Chi Minh City te verschepen naar Australie. Dat kon echter ook niet omdat er de eerstvolgende maanden geen geschikt schip langs HCM zou komen om onze camper te kunnen vervoeren naar Melbourne. Dus moesten we snel een aantal keuzes maken. Allereerst was het niet meer mogelijk om in de hersft met onze camper uit Laos terug te gaan. In die periode is het reizen met een camper via Tibet naar Kazachstan en Rusland al haast onmogelijk vanwege de invallende winter en de daarbij behorende lage temperaturen en hoeveelheden sneeuw. Ook is ons huis voor een langere periode verhuurd en konden we dus niet voor een paar maanden gebruik maken van ons eigen plekje in De Wilgen. Dus hebben we toen besloten om dan maar een camper te huren in Nieuw-Zeeland en Australie. De kosten bleken nagenoeg gelijk te zijn aan het verschepen van onze eigen camper vanuit Singapore naar die twee landen.  We hebben onze reis vervolgens zodanig in elkaar gesleuteld dat we hier de hele zomerperiode van het Zuidelijk halfrond konden rondtoeren.

Na een paar weken Nederland, om onze familieleden en kennissen te ontmoeten, zijn we in begin december in Nieuw- Zeeland begonnen voor een periode van 6 weken. Het gehuurde campertje is beduidend kleiner dan waar we zelf mee rondrijden. Hoewel op het internet aangeprezen als een volledige “selfcontained” camper, blijkt dat toilet en douche voor dwergen is ontworpen. Dus moeten we meer van campings gebruik maken dan we gewend zijn. We rijden middendoor over het Noordereiland om in Wellington met de ferry over te steken naar het stadje Picton op het Zuidereiland. De overtocht duurt ongeveer 3 uur. Daarna zijn we naar Christchurch gereden. Die stad is nog grotendeels niet herbouwd vanwege 2 aardbevingen in 2010 en 2011. De oude kathedraal ligt erbij als een grote puinhoop. Ook zijn er hele kale gedeelten, waar ooit huizen stonden. De kosten van de totale herbouw van de stad zijn begroot tussen de 250 en 300 miljoen dollar.

Oud en nieuw

We gaan na ons bezoek aan een vriendin, die er reeds 30 jaar woont, langs de oostkust naar beneden naar Queenstown. We willen daar kerst en oud en nieuw vieren. Het is haast onmogelijk om een plekje op een camping te vinden, want het is hoogseizoen voor de Nieuw Zeelanders en er zijn erg veel Aziatische toeristen op het eiland aanwezig. We vinden nog een laatste plekje op een camping iets buiten de stad. Voor ons is dat geen probleem, want we kunnen het campertje loskoppelen van de kabel en de stad inrijden. Als je met een tentje bent is dat wel erg lastig. We vieren kerstavond in het restaurantje waar Joan precies 20 jaar geleden met haar dochter ook het kerstdiner heeft gebruikt. De vorige eigenaars waren vertrokken en hadden het restaurant overgedaan aan een neefje. De verwachtingen van Joan waren, gezien de eerdere ervaringen, hooggespannen. Dat leidt meestal tot teleurstelling. Zo ook nu. Het diner viel erg tegen en de bediening liet lang op zich wachten. Het is dus toch beter om geen verwachtingen te koesteren. Valt het ook niet tegen.

Na de kerst hebben we de zuidkant van het eiland verkend. Een ruige natuur. Dichterbij de zuidpool kun je over land niet komen. Alleen Argentinie biedt dat nog. Ondanks dat je zo ver van de evenaar af bent, komen er veel tropische planten voor. Dat terwijl er ook genadeloze koude zuiderstormen vanaf de Zuidpool kunnen waaien. Na het verkennen van de zuidpunt zijn we weer teruggegaan naar Queenstown om daar het oud en nieuw te vieren. Het is een heel gezellige stad en blijkt een trekpleister voor alle toeristen die met de jaarwisseling niet thuis zijn. Het is erg druk en de politie loopt rond om het verkeer te regelen. Omdat er een strikt alcoholverbod is blijft de sfeer erg gezellig. Op een podium in het park worden uitvoeringen gegeven van zang en dans. Precies om 12 uur ‘s nachts kun je het vuurwerk over de haven bewonderen. Een prachtige show, die vaak bij ons in Nederland op tv wordt uitgezonden, omdat ze hier 12 uur eerder het nieuwjaar ingaan.

Groninger

We rijden de dag daarna door naar het noorden van het eiland, maar nu via de westkust. Onderweg is er bijzonder veel moois te zien in de natuur. We gaan dan ook regelmatig een fikse wandeling maken. Die wandelingen zijn soms erg pittig want niets is er vlak. We komen uiteindelijk terecht in het Abel Tasman park. Deze Groninger heeft NZ al in 1640 bezocht. Toen woonden zelfs de Maori er nog maar net een paar eeuwen. Het park is buitengewoon mooi en we laten ons met een boot een eind het park in brengen, om vervolgens via een schitterende bergwandeling in een volgende haven uit te komen. Vandaaruit worden we weer teruggevaren. Het was een zwaar tochtje vanwege het stormachtige weer. Sommige reizigers gilden van angst als het bootje met zware klappen op de hoge golven stuiterde.

Buiten de tochten door de natuurparken hebben we ook een bezoek gebracht aan het Nationaal Museum in Wellington. Het museum geeft een heel goed beeld hoe men hier met de eerste bewoners, de Maori, is omgesprongen. Hoewel de Maori hier ongeveer 500 jaar voor de Engelsen waren neergestreken, werden ze eigenlijk van meet af aan als een tweederangs-burger behandeld. In het begin hadden de Maori’s de hulp van de Engelsen nodig om vrede tussen de stammen te bewerkstelligen. Maar daarna drong het tot hen door dat de overeenkomsten met de Engelsen, die ze niet goed hadden begrepen, betekenden dat ze hun grondgebied uit handen hadden gegeven. Het heeft veel kwaad bloed gezet. In het museum is er veel aandacht voor de Maori cultuur, hun gebruiken en rituelen en de manier waarop ze zijn mishandeld. Er wordt een open en eerlijk beeld geschapen van wat men als Maori heeft moeten ondergaan. Daarmee hebben de Maori’s op dat punt genoegdoening gekregen. Ook zijn er grondgebieden teruggegeven.

Nachtdieren

Vanuit Auckland, waar we de camper moeten inleveren, vliegen we naar Melbourne. Daar kunnen we dan onze andere gehuurde camper ophalen om aan een toer van 3 maanden dwars door Australie te beginnen. We vertrekken uit de drukke, maar mooie en bruisende, stad Melbourne naar het westen langs de kust. Het waait erg hard en de uitzichten op de rotsige kust zijn spectaculair. De golven beuken op de rotsen en het campertje gaat ’s nachts heftig heen en weer. Na een paar dagen langs die kust te hebben gereden, komen we in het natuurgebied, de Grampions, terecht. Het is een erg mooi park en we zien bijna alle bijzondere dieren van dit land in een keer verschijnen. De kangoeroe, de wallaby, de wombat, de koala en de possum komen voorbij, vooral tegen het donker. Het zijn nachtdieren en die gaan pas ’s avonds in actie komen.

Nadat we de eerste week ten westen van Melbourne hebben rondgetoerd, zijn we naar de ferry haven gereden om over te steken naar Tasmanie. Die boottocht duurt 9 uur. Het stormt aardig en de boot slingert en stampt heen en weer. ’s Morgens vroeg komen we aan in Devonport. Het eiland Tasmanie heeft weer een heel andere natuur en ook andere dieren. Met name de Tasmanian Devil is een bijzonder gevaarlijk ogend beestje. Ook hier was Abel Tasman 200 jaar eerder dan alle Engelsen bij elkaar. Hij wordt hier meer gezien en vereerd als ontdekker, dan in Nederland. Ook de aandacht voor alle slachtoffers die in diverse oorlogen hun leven hebben verloren is hier veel sterker dan bij ons.

Gevangenen

We hebben een bezoek gebracht aan Port Arthur, waar Engeland de gevangenen heen stuurde in het midden van 1800. Deze zogenaamde convicts, die soms waren veroordeeld voor het stelen van eten tijdens de grote armoede golf in die tijd, werden als bijkomende straf 7 jaar of langer verbannen naar Australie. In Port Arthur kwamen ongeveer 60.000 mensen langs. Het was het Australische Pauperparadijs zoals bij ons in Veenhuizen was gesticht. Sommige gevangenen stierven van ellende en onder barre omstandigheden. Anderen kochten zich later vrij en begonnen als boer op een geleased stuk grond. Ook waren er kinderen gevangen gezet van soms nog maar 10 jaar oud, die op straat iets hadden gejat om te kunnen overleven. Zij ontvingen een vakopleiding en werden smid, timmerman of leerbewerker. Het was een stad op zichzelf, met een kerk, school en een fabriek. Na 10 dagen rondrijden en de natuurparken bekijken, zijn we weer overgestoken naar Melbourne. Tasmanie is een aanrader als reisbestemming. Je kunt er gemakkelijk een maand doorbrengen.

We gaan nu vanuit Melbourne eerst naar het natuurgebied Philip Island, dat ongeveer om de hoek ligt aan de zuidoostkust van Australië. Het is er mooi en niet erg druk met toeristen. We zien er een
grote kolonie Pelikanen die dagelijks om 12 uur ’s middags worden bijgevoerd met visafval van het coöperatieve visrestaurant. De beesten zijn daardoor handtam. Ook bezoeken we op dat eiland een
opvangpark voor Koalabeertjes, die als een zombie in een boom hangen. Na het park een paar dagen te hebben doorkruist gaan we naar de bruiloft van mijn nichtje Victoria in de stad Leongatha. Ook
mijn jongere broer, die in Wieuwerd woont, is hierheen gekomen zodat we weer eens met z’n vieren als broers bij elkaar zijn.

Bruidstaart

Het formele gedeelte van de bruiloft wordt in de namiddag in een park gehouden, waar een ambtenaar het ceremoniële deel doet. Daarna is er een barbecue op een recreatieterrein, ergens bij een boer op het erf. Er blijven daar veel gasten, waaronder het bruidspaar, een nachtje kamperen. We ervaren dat het hier anders toe gaat dan op een Nederlands feestje. Bij ons snijdt men eerst de bruidstaart aan en wordt er met een kopje thee of koffie begonnen. Maar hier eet en drinkt men zich vol alvorens er een bruidstaart op tafel komt. Even wennen. Wel begrijpen we nu beter waar al die mensen obesitas van krijgen.

Na deze happening gaan we door naar een paar andere natuurparken. Wilsons Promotory is daarvan wel het mooiste park. Het heeft een heel gevarieerde natuur met veel dieren en vogels. We gaan in een paar van die parken vrij kamperen en worden daar letterlijk overrompeld door de hoeveelheid kangaroos. Er zitten soms wel een paar honderd van die beesten naar ons te kijken. Een wallaby probeert zelfs uit de hand te eten. Ook allerhande soorten vogels geven ’s morgens vroeg een gratis concert. En er lopen leguanen van meer dan 1 meter lengte rond. De natuur is hier wel heel erg mooi. De reisafstanden zijn echter groot. Een natuurpark is al snel zo groot als half Nederland. Na een omzwerving via Canberra, de ietwat steriele hoofdstad van het land, komen we aan in het stadje Batlow, in het midden van de appelgaarden. Hier wil ik graag mijn 70 ste verjaardag vieren met mijn broers en hun familie. Mijn oudste broer, die in Batlow woont, heeft een leuk feestje voor mij georganiseerd. Hij heeft de 40 Taiwanese backpackers uit zijn motel er ook maar bij uitgenodigd. Ook nu wordt de verjaardagstaart pas aan het einde van de avond, na de toch al vullende barbecue, op tafel gezet.

Goudkust

We vertrekken na een paar dagen en gaan door naar de zogenaamde goudkust. Het is een heel lang strand vanaf Sydney tot aan Brisbane. Er wordt veel gesurft en gezwommen en het zal er wel duur zijn om te wonen. Vandaar de goudkust. We gaan een aantal dagen logeren bij mijn andere broer in Brisbane. Het is daar veel warmer dan in het zuiden van Australië. Je zit hier boven de zuiderkeerkring en dus is het een subtropisch tot tropisch aandoend klimaat. Na het weer op orde brengen van de camper gaan we landinwaarts. We rijden naar het hart van Australië, naar het warmste gedeelte van het land.

De zogenaamde outback kan erg heet zijn. Het is uren rijden geblazen per dag om de enorme afstanden een beetje vlot af te leggen. Onderweg wordt het steeds droger en de begroeiing is gebaseerd op het woestijnklimaat. Hier en daar zien we nog een brievenbus langs de kant van de weg ten teken dat er mensen ergens moeten wonen. Maar huizen en boerderijen zie je niet want de meeste boeren wonen kilometers van de weg af. Hun zogenaamde stations of estates zijn qua oppervlak soms een kwart van Friesland. Gortdroog en desolaat. Wie wil hier wonen. Kinderen krijgen via een rechtstreeks tv-verbinding les. Wat een bestaan. Na een paar dagen doorrijden komen we dan eindelijk aan op de kruising van de autoweg uit het oosten en de weg vanuit Adelaide naar Darwin. Het plaatsje heet Tennant Creek en er is totaal niets te beleven.

Ayers Rock

We besluiten om dan maar gelijk door te rijden naar Alice Springs. Het is vanouds een mijnstadje. Van hieruit gaan we naar het Uluru Natuurpark met de bekende Ayers Rock, de heilige berg van de Aboriginals. Het is een prachtig onderhouden park en men moet voor de toegang betalen. Ook mag je er niet kamperen. De grond behoort toe aan de oorspronkelijke bewoners. We zien de
zonsondergang en de volgende ochtend de zonsopkomst bij deze bekende berg. De rots neemt bijna iedere 5 minuten een andere kleur aan. Echt mystiek. We bekijken ook Kata Tjuta, een verzameling
grote ronde roodgekleurde stenen van 300 meter in doorsnee. Het hele gebied is eigenlijk een grote rode woestijn zonder veel plantengroei.

Na een paar hete dagen van 36 graden, gaan we afzakken naar het zuiden, naar de omgeving van Adelaide. We moeten echter 3 dagen flink doorrijden om via een paar gortdroge en stoffige stadjes, waaronder Coober Pedy met ondergrondse huizen in oude opaalmijnen, te eindigen in Port Agusta. In plaats van een verkoeling is het er nog warmer dan in de woestijn. We besluiten om dan maar een weekje af te koelen op het York schiereiland. Het blijkt een groot graanveld te zijn van 100 bij 50 kilometer met alleen spectaculaire rotsige kusten. De stadjes en dorpjes waar we doorheen rijden zijn zo dood als een pier. We gaan door tot het uiterste zuiden en slapen een paar nachten in het Innes natuurpark. De zee is wild door de harde wind en de golven slaan in schuim uit elkaar op de rotsen. Toch lopen hier op dit uiterste puntje van het schiereiland een behoorlijk aantal emu’s en Tammar Wallaby’s in het natuurpark rond.

Tassen inpakken

Vanuit het zuiden van de op een laars lijkend schiereiland trekken we verder richting Adelaide. Deze stad is wel de moeite waard om een dag te bekijken, maar daarna reizen we verder richting Fleurieu Peninsula. We komen daar bij een schitterend plaatsje aan. Het stadje Victor Harbour is een gezellig oord, met een oude paardentram die je over een brug naar Granite Island brengt en een stoomtrein die ons naar een paar aangrenzende stadjes brengt. Het is goed vertoeven. Maar we moeten langzaam maar zeker terug naar Melbourne om de camper in te leveren. Het is ook genoeg geweest. We staan nu op een camping in het stadje Lorne aan de Great Ocean Road, die langs de zuidelijke oceaankust loopt. Hier moet de boel even worden schoongemaakt en moeten de tassen weer worden ingepakt. Vandaag hebben we nog de jaarlijkse Anzac dag meegemaakt. Op die dag worden overal herdenkingen gehouden voor de militairen die in diverse oorlogen hebben gediend en soms zijn omgekomen. Plechtig en indrukwekkend en met veel jong publiek. We zijn ervan onder de indruk dat het hier nog zo intens wordt herdacht.

Nog 2 dagen en dan is het over met onze Australië tour. We vertrekken met een goed gevoel en hebben het erg naar de zin gehad. Het land is gigantisch groot, heel mooi en afwisselend en de
mensen zijn erg plezierig in de omgang. Overal waar wij zijn geweest waren voorzieningen voor toeristen en voor kampeerders in het bijzonder. Ieder dorpje heeft wel een mooi park met schone en
niet gesloopte openbare toiletten en gasgestookte bbq’s die door de overheid worden onderhouden. Ook kun je bijna overal wel een toeristeninfo vinden, die je graag alles vertellen wat er in hun gebied
is te zien. Down under is easy going.

Groet van ons uit het buideldierenland.

Lees hier de eerder reisverslagen van de Camperreis


Auteur

Fokke Wester Redacteur