Edna uit Beetsterzwaag overleeft orkaan Irma

BEETSTERZWAAG

Edna Covic uit Beetsterzwaag heeft op Sint Maarten de orkaan Irma meegemaakt en overleefd. Woensdag is ze thuisgekomen.

Edna Covic (21) is vierdejaars studente HBO-rechten aan de Hanzehogeschool in Groningen. Ze zou op Sint Maarten stage lopen tot februari en daarna haar eindscriptie schrijven, zodat ze volgend jaar juni haar studie kon afsluiten. Dat gaat nu niet meer lukken. Edna zit sinds woensdag weer thuis en deze week hoort ze op school wat de plannen zijn voor de komende maanden. Notaris Edna Covic kwam op Sint Maarten met vier andere studenten uit Leiden, Haarlem, Noordwijk en Rotterdam, die allemaal studeren in Groningen. Edna zou haar stageperiode volbrengen bij een notaris, de anderen zouden de komende zes maanden meedraaien in een ziekenhuis, op een advocatenkantoor, bij de reclassering en op een evenementenbureau. Ze kenden elkaar van de voorlichtingsdag op school en besloten samen te reizen. ,,Wij kwamen zondag 27 augustus aan op Sint Maarten en zouden eerst een weekje vakantie vieren. Die donderdag hoorden we dat er een zware orkaan zou komen. Als we hadden geweten dat het zo heftig zou worden, waren we niet gegaan, maar de eerste berichten waren nog niet zo erg. Het zou gaan om een orkaan in de klasse 3. Dus om ons daar op voor te bereiden hadden we flink eten en drinken ingekocht, vooral veel blikvoer.'' Kust ,,Ook besloten we om bij elkaar te blijven, met nog vijf andere meiden, die we daar hadden ontmoet. Twee andere meiden en ik woonden aan de kust in Philpsburg, waar ik mijn eigen appartement had, maar een dag voor de orkaan zijn we naar het huis gegaan waar de andere studenten zaten. Wij vonden het niet veilig om in Philpsburg te blijven. Met zijn tienen hebben we de orkaan afgewacht. We moesten wel steeds binnen blijven, want niemand wist wanneer hij precies zou komen, dat kon heel plotseling zijn.'' Irma, die zou uitgroeien tot de zwaarste orkaan die ooit gemeten is, in de klasse 5, arriveerde uiteindelijk in de nacht van dinsdag op woensdag, plaatselijke tijd. ,,Ik voelde hem aankomen, ik kreeg heel erg last van mijn oren. Dat komt van de luchtdruk, zoals je die ook in een vliegtuig kunt voelen.'' Dichtgetimmerd De tien jonge vrouwen zaten op de eerste verdieping van een stevig huis, met een betonnen plafond. Dat is vermoedelijk hun redding geweest. ,,De huisbaas had van tevoren alle ramen dichtgetimmerd, anders was alles naar buiten gevlogen. Zelfs hier vloog het dak er af en waaide het balkon kapot. Op een gegeven moment hebben wij het bed tegen de deur gezet, omdat het zo klapperde. De twee meisjes die net als ik in Philpsburg woonden hadden daar een houten huis, dat was na de storm echt helemaal weg.'' Zeven uur lang duurde de storm. Op een bepaald moment werd het heel erg stil, vertelt Edna. ,,Het moment dat het oog van de storm passeerde. Dat duurde zo'n anderhalf uur, daarna begon het lawaai weer. Je hoort en voelt echt alles. Die wind maakt een hels kabaal en je hoort de dakpannen kapotslaan, je voelt hoe bomen tegen het huis worden geblazen. Je voelt het huis trillen wanneer het dak er af gaat en dan begint het overal te lekken. En dat duurt urenlang, maar dat wisten we van tevoren. Gelukkig zit je bij elkaar, als je alleen zit, is het veel erger.'' Plunderen Na de storm was het eiland verwoest. ,,We moesten binnen blijven, maar hebben op een gegeven moment toch even buiten gekeken. Dat was behoorlijk eng, want er liepen mensen rond met geweren en kapmessen. Sommige mensen plunderden omdat ze geen eten meer hadden, maar er waren ook mensen die op zoek waren naar dure spullen. Toen de politie kwam werd er ook geschoten. Dat was misschien nog wel enger dan de orkaan. Het leek wel een soort oorlog.'' Na de storm hadden de tien vrouwen net genoeg aan hun voorraad voedsel. ,,Maar we moesten er wel heel zuinig mee doen. We hebben er een week van geleefd, toen konden we naar Curaçao. Als we langer hadden moeten blijven, dan hadden we geen eten meer gehad. We hebben wel acht uur in de brandende zon op het vliegveld staan wachten op de evacuatie naar Curaçao. Daar hadden ze trouwens helemaal geen last gehad van Irma, het was er alleen wel veel warmer dan normaal. We hebben een nacht in een hotel geslapen en de volgende dag konden we met de KLM naar Nederland. We mochten alleen geen bagage meenemen, dus alle koffers hebben we moeten laten staan.'' Vertraging Sinds woensdag zijn ze weer thuis. Hoe het verder moet weten ze nog niet. ,,We zouden tot februari op Sint Maarten blijven, maar voorlopig kan ik niet op stage. En die scriptie kan ik ook niet al vast gaan schrijven, dus mijn studie loopt minstens een half jaar vertraging op. Terwijl ik anders altijd alles op tijd af heb. Woensdag horen we of de Hanzehogeschool daar een oplossing voor kan vinden.'' De school heeft al wel slachtofferhulp voor de onfortuinlijke studenten geregeld. ,,En daar ga ik zeker gebruik van maken. Volgens mijn moeder, die in 1996 uit Bosnië is gevlucht, werkt dat wel heel goed. Bij haar komen nu trouwens heel veel van die nare herinneringen weer boven. Dat vond ik eigenlijk ook wel het ergste, dat mijn ouders zo lang in spanning hebben gezeten om mij. Tot dinsdagmiddag had ik nog contact met hen, daarna heeft het dagen geduurd voor ze weer iets van mij hoorden. Al die tijd wisten ze niet hoe het met mij was.'' Verwerking Edna heeft uiteraard de hulpactie voor Sint Maarten op televisie gevolgd. Ze was zelfs te zien in een van de documentaires. Een nieuw verblijf op Sint Maarten is voorlopig niet mogelijk, maar toch hoopt Edna dat ze over een paar maanden haar stage kan voltooien. ,,Misschien kan het op Aruba of Curaçao. Wel hebben we als groep afgesproken dat het goed is om over een tijdje samen naar Sint Maarten te gaan, ik denk dat dat ook heel belangrijk kan zijn voor de verwerking. Nee, ik heb nog geen nachtmerries gehad. Wel slaap ik nu heel slecht, maar dat kan ook van de jetlag komen.''  

Auteur

Fokke Wester