RECENSIE | Schilder Zhonghnai explodeert in Kunsthuis LOOF

JUBBEGA -  De portfolio op de website van Zhongnai Hashuury doet vermoeden dat het een schilder betreft waarvan er 13 in een dozijn gaan. Beter kijken leert anders.

Leuke platen met weinig spanning, dat is het beeld dat de website oproept. Het verhaal is duidelijk, daaraan valt niets toe te voegen. Vakkundig in de verf met oog voor schoonheid. Anders is het met de composities die Zhongnai toont in Kunsthuis LOOF. De semi-abstracte beelden dromen als vanzelf met je weg. De opgebrachte verfhuid is niet dicht geschilderd, maar heeft voldoende ingang. De natuur is zichtbaar uitgangspunt van de verbeelding. Het expressieve werk staat met krachtige korte lijntjes, kleine vlakjes en letterende krulletjes als het spreekwoordelijke huis. Het doek is gesierd in beheerste tinten bruin en geel, zwart met wit. In gedachten beschouw je de schilder zich fel uitlevend in het atelier, de doeken bezwangerend met een explosie aan sfeer. Inleven in de beeltenis geeft dat er voor de kijker een tastbaar beeld opdoemt in de hyperactieve verbeelding. Alsof je de beslagen bril hebt gepoetst na van het koude buiten in de warmte binnen te zijn gegaan. In de driftig krioelende massa heerst enorme levendigheid. Ieder detail vecht om aandacht lijkt het wel. De ogen kunnen die drukte bijna niet aan, de blik wordt heen en weer gedwongen binnen de compositie. Maar Zhongnai houdt de aandacht vast door een prachtige lichtwerking. Zoals Rembrandt dat ver voor hem deed gebruikt hij het licht en de schaduwwerking om gevoelens uit te drukken. Meesterlijk hoe hij dat in deze weelderige werken doet. Bossen van kleur werden door deze schilder in een schijnbaar uitbundige bui opgezet en uitgewerkt. Er heerst nergens rust dan tussen de penseelvoering door, als het wit tussen de regels in een boek. Het is heftige kunst, positief opvliegend. Opgewonden zet Hashuury hartstochtelijk zijn abstract aandoende werken uit. Hij wil beelden, hij moet scheppen! Wij willen beleven, wij moeten ervaren! Het werk spat van het doek. De drie portretten van gedroomde dames komen rechtstreeks uit de digitale portfolio. De fluitspelende muzen zitten goed in de verf en passen uitstekend in het beeld, maar missen het meeslepende karakter van het andere werk. Deze schilderijen zijn te werkelijk, hoewel ze verre van realistisch zijn. De figuratie vult het verhaal op voorhand in, terwijl de vertelling juist minder duidelijk is. Er is teveel handvat en te weinig uitleg, maar is een mooi tegenwicht om de schepping van Zhongnai in evenwicht te houden. Jurjen K. van der Hoek