Acties Nij Beets en gemeenteraad succesvol: Rwandese Joséphine mag blijven

Nij Beets - Door: Bart Ledegang

In juni van dit jaar stond Nij Beets nog op zijn kop van verontwaardiging. De uit Rwanda afkomstige dorpsgenote Joséphine Mukarubayiza werd bedreigd met uitzetting. De daaropvolgende protestactie leverde nagenoeg alle handtekeningen uit Nij Beets op. Scholen, Plaatselijke Belang, de peuterspeelzaal en de kerk schreven smeekbrieven aan minister gert lers. Op initiatief van Sikke Marinus (Opsterlands Belang) deed de Opsterlandse gemeenteraad via een motie hetzelfde. Begin september, tijdens een hoorzitting van de Immigratie en Naturalisatiedienst (IND) werd het verlossende woord gesproken; ‘Joséphine mag blijven!’ “Donderdag 6 september begon de belangrijkste dag van mijn leven. En ook die van Gael en Gabriëlla, mijn twee kinderen," vertelt een blije Joséphine. "Ik moest voor de derde keer naar de IND in Rijswijk om te vechten voor een bestaan in Nederland. Ik was niet bang. Wat er ook zou gebeuren, ik zou het moeten accepteren. Mijn advocate Berber Swart was met mij mee gegaan. We moesten naar boven. Daar stond iemand met een vrolijk gezicht, een jurist. Hij wenkte me dat ik kon komen. Ik was bij de IND alleen maar strenge mensen gewend en nu was deze man ineens heel vriendelijk. Nog steeds had ik geen idee wat er ging gebeuren. We moesten gaan zitten. De man vroeg: ‘Hoe lang ben je hier?’ Ik zei: ‘Nu elf jaar.’ Toen begon ik te huilen. ‘Ik ben hier zo lang, heb zoveel verschrikkelijke dingen meegemaakt in mijn land en jullie alles verteld. Ik wil hier blijven" Krielpykjes Dat er bij de IND alleen maar gevoelloze ambtenaren werken is een misvatting. "De man was heel vriendelijk," legt Joséphine uit. "Hij zei: ‘Niet huilen. Je mag hier blijven.’ Hij had mijn dossier goed doorgelezen en wist alles. Hij zei zelfs: ‘Mijn excuses dat het zó lang geduurd heeft.’ En toen zei hij iets heel geks. Hij zei: ‘Wij maken mensen soms gek. Hij zei: ‘Het is jouw geluk dat je een goede advocaat hebt en goede mensen in je dorp.’ Daarna begon hij over de brieven die bij de 1000 handtekeningen waren zaten. Hij moest erg lachen om de naam van de peuterspeelzaal, Krielpykjes. Hij probeerde het een paar keer uit te spreken en moest heel erg lachen. ‘Grappige naam,’ zei hij. ‘Vertel eens, hoe heb je de mensen in Nij Beets ontmoet?’ Ik vertelde van de ontmoeting met Bart en zijn aanbod om me te helpen. Andere mensen wilden toen ook helpen. Samen hebben zij een groep opgericht en later handtekeningen verzameld." Uniek Ook had ze al duidelijk gehoord dat ze mag blijven, bevatten kon Joséphine het niet. "Toen we afscheid namen zei de man: ‘Gefeliciteerd!’ Ik wist niet of ik het wel goed gehoord had. Mijn advocate Berber zei: ‘Heb je het gehoord Joséphine? Ik zei: ‘Nee’. Ze zei: ‘Je mag hier blijven!’ Ik gaf de man een hand. Die was ook heel blij voor mij. Ook de jonge vrouw die alles opschreef. Toen we de trap af liepen was ik nog steeds angstig. Ik liep niet met de borst vooruit. Mijn lichaam was nog steeds een beetje verdrietig. Ik had het koud. Beneden stond de man met mijn dossier. Die was wel een halve meter dik. Hij feliciteerde me nog eens. Toen heb ik hem geknuffeld. "Berber zei: ‘Gek hé?’ Ook zij was sprakeloos. Toen zei ze: ‘De mensen in Nij Beets hebben mij óók geholpen. Normaal gebeurt het nooit zo snel. En vorige week moest een cliënt van mij wél het land uit. Dit is echt uniek!’ Even later kwam partner Doede Joséphine ophalen. Ik belde hem dat ik klaar was. ‘Ik kom zo’, zei hij. ‘Ik mag blijven, riep ik!’ Toen werd ook hij emotioneel. In de avond kwamen we thuis. Ik vertelde het goede nieuws aan Gabriëlla en Gael. Die riep alleen maar ‘Jippie!’. Gabriëlla zei: ‘Nu kunnen we naar Afrika toe om te kijken en dan mogen we ook weer terug!" Dank ’s Nachts kon ik niet slapen. Waarom heeft het zo lang moeten duren. Tien jaar ben ik elke dag bang geweest. Ik had veel stress. De kinderen ook. Er zijn veel dingen gebeurd. Zelfs de politie stond eens voor de deur om mij mee te nemen. Nu heb ik eindelijk rust. Ik voel me vrij en blij. Ik weet niet wie ik allemaal moet bedanken want straks vergeet ik iemand. Zoveel mensen vroegen steeds: ‘Hoe gaat het Joséphine?’, ‘Weet je al wat?’ Daarom wil ik iedereen bedanken die mij heeft geholpen. Ik weet niet goed hoe. Misschien met een feestje. Met Rwandese hapjes. Gekookte banaan of zo."