De Omatour: vier bliksembezoekjes op één dag

Drachten - De oma’s en beppes van Kees Wallis uit Beetsterzwaag, Gertjan Jansen en Jacob Bras wonen te ver af om zomaar even aan te wippen. Dus bedachten de Friese studenten uit Groningen de Omatour. Met elkaar het land door om ieders oma met een bezoekje te verrassen. Een uur per oma, anders redden ze het niet op een dag.

Het idee voor de Omatour ontstaat op een feestje van Gertjan, een week of wat geleden. Het gesprek draait op een gegeven moment uit op oma’s. Opa’s hebben ze geen van allen meer, maar oma’s nog wel, zo blijkt. Allemaal behoorlijk op leeftijd inmiddels, maar stuk voor stuk nog in staat om hun eigen boontjes te doppen. Best knap, eigenlijk. En hoe vaak zien ze hun grootmoeders nou?  Te weinig, moeten ze elkaar toegeven. Maar ja, je weet wel: druk, druk, druk, en de oma’s wonen niet bepaald in de buurt. Fjouwer maai, beppedei Maar waarom zouden ze er met elkaar niet een uitje van maken? In één dag bij alle oma’s langs, oppert de een. Goed plan. Kees verwacht dat hij bij zijn vader wel de auto los kan praten. Vier oma’s, ruwweg 500 kilometer, als ze de afzonderlijke bezoekjes beperkt houden tot hooguit een uur, dan moet het te doen zijn in een dag. De vierde mei lijkt een uitgelezen datum voor de Omatour. ,,Fjouwer maai, beppedei”, zingt Almuth, de vriendin van Jacob. Zelf heeft ze jammer genoeg geen grootouders meer, maar ze wil wel graag mee. Almuth heeft nu eenmaal een zwak voor oudere mensen. Oorlogsverhalen Slechts een uurtje later dan gepland gaat de Omatour van start. Eerst maar naar de oma’s van Jacob, die wonen vlak bij elkaar in Driehuis en Beverwijk. De 86-jarige oma Hansi, slecht ter been,  heeft haar jongere broer Clarence opgetrommeld om koffie te zetten en de cake te snijden. De gesprekken gaan over de oorlogstijd. Over de neergestorte bommenwerper die verderop in de straat een paar huizen verwoestte, en de moeilijkheden die de Duitse overgrootmoeder van Jacob ondervond vanwege haar afkomst. Het uur is zo voorbij. Wijze raad Door naar oma Riet, ook 86 jaar. Die heeft de soep al opstaan als ze binnenkomen. Ze heeft ook een stapel broodjes gesmeerd en nog een appeltaart gebakken. ,,Want jullie moeten wel goed eten.“ Of ze nog een wijze raad heeft? Jazeker wel, zoek een goede vriendin en wees daar gelukkig mee. Ook bij oma Riet gaat de tijd hard. Achter op schema neemt het clubje afscheid om de tocht voort te zetten naar Voorthuizen, onder Amersfoort. De 88-jarige Nelie, grootmoeder van Gertjan, heeft ook appeltaart in huis gehaald. ,,Ik dacht, jullie zullen wel wat lusten.” Net als de andere oma’s gaat ze onbevangen in op de vragen van het stel. En ook zij heeft ter afsluiting voor het clubje een levensles. ,,Zeur niet over dingen die er niet toe doen. Accepteer de situatie en ga weer verder.” Twee minuten Daar denken ze even over na op weg naar Meppel. De negentigjarige beppe Ike, door kleinzoon Kees onderweg gebeld, staat bij aankomst al voor het raam te wachten. Ze oogt misschien wat breekbaar, maar haar geest heeft niets aan scherpte verloren. De jongelui moeten zelf maar koffie en een stuk koek pakken. Ze vertelt over de oorlogsjaren in Gorredijk; het gevecht om de brug over de vaart en de joden uit het dorp die niet terugkeerden. Na beppe Ike rest nog het laatste stuk naar huis. Normaal hadden Kees, Gertjan, Jacob en Almuth er misschien niet zo snel bij stilgestaan, maar nu zetten ze stipt om twee minuten voor acht de auto langs de kant. Die oma’s met hun verhalen. Aan eten moeten ze nu even niet denken, maar de Omatour houden ze erin. Fjouwer maai, beppedei – goed idee eigenlijk, zoiets verdient navolging. Tekst: Wim Bras Op de foto Kees Wallis uit Beetsterzwaag met zijn negentigjarige beppe Ike.