Portret van Drachten: Simke

DRACHTEN Fotograaf Jeffrey Wakanno heeft regelmatig ‘Het Portret van Drachten of Gorredijk’, te vinden op wakenco.com. In deze aflevering ontmoet hij Simke (86) uit Drachten.

Vandaag ben ik weer op pad, maar ik ben niet de enige die met een doel door het Thalenpark gaat, dit is Simke en hij is bijna 87 (dus nog 86 ) en woont hier niet ver vandaan in Drachten.

Wat maakt u gelukkig?

“Ik ben aan het lopen, ik ben al bijna 87 en ik wil graag mijn conditie op peil houden, dus elke dag loop ik via het stappenplan. Het stappenplan ken je wel misschien, dat is wel mooi, want daarin word je gestimuleerd in je doen. Want ik heb dat stappenplan en dan moet ik wel – ondertussen pakt hij zijn mobiel erbij om het te laten zien wat hij bedoelt – dan moet ik wel lopen. Want vandaag, kijk, heb ik nog maar één kilometer gelopen, maar gister, dat kun je wel zien, heb ik tien kilometer gelopen! Ik hou dat bij en dan word ik gestimuleerd en als ik dan een keer boven de tien kilometer kom, dan krijg je een kroontje, en dan word je gekroond!”

„Het is een beetje kinderachtig misschien, maar je word gestimuleerd. Zo van, ik moet vandaag wel weer lopen want ik heb een paar keer een gele kaart gekregen, toen zat ik onder de vijf kilometer! Ik jut mezelf een beetje op, ik ben nu weer lekker bezig, ik vind dat heerlijk. En het geeft me een gevoel van, nou ja, ik ben bijna 87 maar ik kan nog alles. Je moet gewoon wat aan je conditie doen en in beweging blijven. En gezond eten. Ik ben een echte vegetariër, mijn hele leven al en ik voel me super!”

Het duurt even voordat het inzinkt, maar 87, dat is over drie jaar al 90 en nog zo fit rondlopen! Dat is niet niks! 87?

“Inderdaad 87, en ik heb het ontzettend naar mijn zin. En nogmaals, je kunt een hoop narigheid voorkomen door niet achter de geraniums te gaan zitten en gezond te eten. Ik gebruik helemaal geen alcohol meer, mijn hele leven niet, ik kom niet aan pilletjes. En gewoon hartstikke gezond eten. Ik geniet nog elke dag, alleen al door het lopen dan zie je dit, en dan zie je dat, en dan hé, wat is dat leuk of dat is ook mooi, of daar ben ik nog nooit geweest, en jongen, dat is prachtig, en dan al die beesten die je ziet, eenden en meerkoeten. Och, zo mooi.”

Doet u dit al lang?

“Nee. Met dit stappenplan ben ik begonnen toen ik hier kwam wonen, we wonen hier nu in het centrum in een appartement. Ik ben een man niet stil kan zitten, maar in verband met mijn partner moesten we wel naar een appartement. Nu heeft ze de winkels om haar heen en kan ze er zelf heen. Maar ik ben wel mijn tuin kwijt. Ik ben een knutselaar en ik kan het niet meer, het is een appartement dat je huurt en daar kun je niet veel meer aan doen. Dus toen dacht ik van, wat moet ik nou? Ik doe dit! En nu word ik gestimuleerd, ik schaam me als ik weer een gele kaart krijg! Al twee keer! Dan heb ik niet aan de verplichtingen voldaan. Ik sta wel eens moe op, maar toch! Als je gaat bewegen dan valt dat weg, daar moet je even door heen, en dan denk ik, heerlijk! Dan geniet ik, dat is echt. Ik zeg zoals het is.”

U bent het levende bewijs, 87.

“Bijna 87.”