Recensie | Boeiend eenvoudige kunst in Jubbega

JUBBEGA

Jurjen K. van der Hoek bespreekt de tentoonstelling Verfstreek en Canvas, schilderijen en objecten van Bill Kunst en objecten en weefsels van Miranda Rikken bij Kunstlokaal No.8, Schoterlandseweg 55 in Jubbega. Te zien tot en met 9 september.

En weer sluit het werk van de kunstenaars in een duo-tentoonstelling bij Kunstlokaal No.8 nauw op elkaar aan. Loopt in elkaar over. Sluit elkaar in. Wanneer ik de ruimte bezoek hangen er nog geen titels bij de werken en vraag ik me af: wat hoort bij wie. “Kun je dat niet zien?” fluistert een stemmetje in mijn oor. En ja, natuurlijk kan ik dat zien. Maar de werken passen zo naadloos in deze puzzel van verfstreek en canvas, dat ik de stukjes niet hoef aan te tikken om de verbeelding uit te leggen.

Kwastharen

De verfstreek van Bill Kunst staat letterlijk op zijn doeken. Mijn blik volgt de richting van de kwastharen. Op de doeken zijn overwegend eerst kleuren in brede banen opgezet, waarna er transparant wit overheen gaat. Zo ontstaan velden, blokken – ongemengde kleur in een primaire toonzetting. De aanzetten van de verf zijn zichtbaar in de compositie. Steeds klinkt het aftikken van de dirigent, voordat de eerste maten van het werk worden ingezet. De toeschouwer is als het ware toehoorder van het schilderij. Ziet in gedachten het ontstaan ervan.

Het brede gebaar zich uit te drukken, maar met weinig omhaal om te spreken. De verf loopt weg van het doek, druipt langs de rand. Het zijn de toontjes die niet vals klinken, maar juist het werk doen boeien. In de slotscène is de afslag, de dirigent buigt zich naar het publiek. De schilder signeert, het werk is gedaan. Zijn speels elementaire schilderijen zijn nauwkeurig zonder stilistische zakelijkheid. De stijl weerklinkt erin, maar Mondriaan is ver van huis. Dit vakwerk komt terug in houten objecten. Lijkend blokjes restmateriaal van de zagerij die op een speelse manier tot elkaar komen. En een likje verf krijgen toegemeten. Zo eenvoudig kan kunst zijn.

Waslijn

Bij Miranda Rikken is veelal de drager van het werk tot kunst geworden. Het weefsel van kunststof draden, gerafelde plastic zakken, is het kunstwerk op zich. Materiaal van een dagelijks doordeweekse huishouding. In de wendingen van vezels, stengen en snoeren is een kleurige lijn toegevoegd, alsof het stramien op zichzelf niet interessant is. Het is een strenge vorm van huisvlijt, die ruimte biedt aan een onbetamelijke afwerking. Aan een waslijn hangt het canvas te drogen. Als installatie een aardige vondst. Meer spreken de objecten mij aan. Geplastificeerd ijzerdraad is warrig gebogen en daarna geweven tot plat vierkant of juist een kubus met inhoud.

De gekromde en grijpende lijnen vormen een kijkplaat in de ruimte. Mijn blik volgt deze lijnen die de restruimte tot vlakken maakt. Dit werk kent een thema en heeft een groot scala aan variatie. Alles is een experiment en het ene denkbeeld volgt de andere inval op. Zo zijn er composities gemaakt van repen crêpepapier beplakt met een eindeloze serie priemgetallen, of slingeren transparante bladen zich langs een koord, laat garen zich aan elkaar spannen, grijpt staaldraad in of plakt gerafeld tape en scheurend zilverpapier. Een landschap van plakband, plastic patchwork. Een web van ingevingen waarvan het rag speels de kijker laat verstrikken. Zo boeiend kan kunst zijn.

Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com