Historica Mirjam kiest voor de paarden

Beetsterzwaag

Mirjam Scholte, eigenaresse van de IJslanderstal Fra Thrastar in Beetsterzwaag, is geboren en getogen in Nijmegen. De naam Fra Thrastar betekent ‘merel’. Het is de merel die de weg wijst, afkomstig uit een mythe.

Tekst en foto Japke Weij

Eigenlijk is ze altijd al een paardenmeisje geweest en was ze het liefst na het VWO de landbouwkant opgegaan. ,,Maar ja, in die tijd ging je met de stroom mee en toen werd het een universitaire studie geschiedenis aan de KU in Nijmegen, waar ik in de jaren tachtig afstudeerde. Ik trouwde en verhuisde met mijn toenmalige echtgenoot naar Steenwijk, waar ik een baan kreeg als docent in de vakken geschiedenis, maatschappijleer en Nederlands.’’

De leerlingen waren gemotiveerde volwassenen en Scholte kon al haar creativiteit daarin kwijt. ,,Ik had het erg naar mijn zin, leuk werk en tijd voor mijn hobby paardrijden. Ik reed paard bij een gewone manege. Bij toeval raakte ik in contact met het IJslandse ras en werd meteen verliefd. Toen kreeg ik mijn eerste IJslandse merrie Freyja.’’

Delft

Na een paar jaar moest Mirjam Scholte vanwege het werk van haar echtgenoot (beroepsofficier) verhuizen naar Delft. Ze moest afstand doen van haar paard, want in de stad is het veel te kostbaar om een paard te houden. ,,Achteraf gezien had ik dit nooit moeten doen. Ook in Delft kreeg ik wel weer een baan als docent, maar nu moest ik lesgeven aan een klas vol met pubers, die helemaal niets hadden met de vakken die ik gaf. Dit bleek een te grote belasting voor mij en toen werd ik ziek, met de diagnose ME. Daar was destijds nog maar weinig over bekend. Ik was zo vermoeid dat ik na elke activiteit weer naar bed moest om bij te tanken. Ik kon helemaal niets meer en werd uiteindelijk volledig afgekeurd. Voor mijn rust zijn we toen naar Burgum verhuisd.’’

Antroposofisch advies

Ze had toendertijd contact met een antroposofisch huisarts en die gaf haar het advies:,,Zoek iets wat dicht bij je ligt en waar je energie van krijgt.’’ Het toeval wilde dat ze in die tijd een IJslands paard cadeau kreeg, genaamd Sunna. ,,Vanaf dat moment ben ik weer gaan rijden. Eerst heel kort, maar steeds wat langer. Zo werd mijn wereld op haar rug steeds groter. Mijn buren hebben me destijds enorm geholpen. Ik heb het idee dat ik de ziekte in Delft heb opgelopen omdat ik iets deed wat niet dicht bij me lag en juist veel energie kostte.’’

Heel jammer voor Scholte was dat Sunna, die al 24 jaar was, na driekwart jaar overleed aan koliek. Scholte was inmiddels gescheiden van haar eerste man. ,,In zijn wereld heb ik me nooit echt thuis gevoeld. Ik voelde me een wormvormig aanhangsel die bij gala's moest opdraven, maar verder niets te betekenen had . Ik kreeg een nieuwe relatie en werd moeder van een dochter, Myrthe Merel.’’

Beetsterzwaag

,,Op een gegeven moment kreeg ik, heel bijzonder, weer een IJslandse merrie cadeau, waar ik een veulen bij fokte. Toen hadden we twee IJslanders. Omdat ik behalve ME ook last heb van astma werd mij aangeraden naar de bossen te verhuizen. Zo ben ik in 1997 in Beetsterzwaag terechtgekomen, waar ik uiteindelijk mijn droom, een eigen stal met IJslanders, waar heb kunnen maken.’’

Ze had drie paarden en is met lesgeven begonnen, eerst aan één meisje, later twee en uiteindelijk had ze zes lesklanten. ,,Dat was een hele klus, omdat ik nog steeds last had van ME. Tussen de bedrijven door moest ik steeds weer naar bed. Ik had ondertussen de Vit instructie opleiding in Ermelo gevolgd. Door een erfenis was ik in staat een auto en een trailer aan te schaffen en het aantal paarden uit te breiden. Ik was inmiddels met mijn bedrijf zelfvoorzienend geworden en niet meer afhankelijk van een uitkering.’’

Op dit moment heeft ze zo'n 14 paarden, die verdeeld over vijf weilanden in en rondom Beetsterzwaag staan die zij pacht van de Cornelia Stichting en de familie van Harinxma Thoe Sloten.,, Eigenlijk hebben we te weinig paarden voor de vele lesklanten.’’

Rampjaar

Vorig jaar was voor Scholte een rampjaar. ,,Behalve dat ik allerlei blessures had opgelopen door ongelukjes werd mijn trailer gestolen en moest ik mijn merrie Aska in laten slapen nadat zij in januari op vreselijke wijze is mishandeld. Het moet iemand zijn geweest die aan paarden gewend is en niet bang is, want te midden van een groep paarden die denken voer te krijgen kan het er hard aan toe gaan. Er is heel veel aandacht aan besteed en het is groots aangepakt. Drie rechercheteams zijn ermee aan de slag gegaan. Inmiddels heb ik de plek waar het is gebeurd zeer goed beveiligd met camera's en dergelijke.’’

Toekomst

Dochter Myrthe Merel, inmiddels midden twintig, heeft ook een grote liefde voor de paarden. Ze zal net als haar moeder de zware KNHS (Koninklijke Nederlandse Hippische Sportfederatie) opleiding in Ermelo gaan doen. Zij zou de opvolgster voor de stal kunnen worden.

,,Bij het lesgeven is mijn insteek allereerst respect voor het paard. Het welzijn van de paarden staat voorop, niet alleen als je op het paard zit, maar ook bij het grondwerk.” Mirjam blijft opleidingen volgen, want op technisch gebied blijft alles veranderen. Zij is blij met de erkenning van de KNHS dat ze voorop loopt in haar wijze van lesgeven. Daarnaast is ze ook nog de IJslandse taal aan het leren, een heel lastige taal. Ze heeft dit land inmiddels vier keer bezocht. Een prachtig land waar ze graag zou willen wonen, maar dat zit er niet meer in.

,,Wat me ook heel leuk lijkt is therapeutische coaching met paarden, want de omgang met paarden kan zo enorm helpen bij mensen die lijden aan onder andere faalangst, anorexia, depressie en autisme. Maar als je dat goed en verantwoord wil doen zou je eerst de opleiding tot psycholoog moeten volgen . Zeg nooit nooit, maar ik denk dat dat er niet meer in zit.’’

,,Het lijkt misschien een grote omzwaai van historicus naar een bedrijf met IJslandse paarden. Maar zo heb ik mijn twee passies, de liefde voor de IJslanders en de liefde voor het lesgeven, op een mooie manier kunnen combineren.’’