Recensie | Bevroren momenten in Kunstlokaal 8

Jurjen K.Van der Hoek laat zijn licht schijnen over het werk van Maartje Blans en Eddy Stikkelorum. De tentoonstelling MOMENT / AUTONOOM is te zien tot en met 10 juni bij Kunstlokaal No.8 in Jubbega.

Het werk van Maartje Blans staat in het moment. Zoals al het werk van elke kunstenaar in ieder moment staat. Een verstijfde tel in de tijd, een stil ogenblik uit de tijd. En ook wel probeert de kunst meerdere momenten te pakken in een enkele vormgeving. Dat om de beweging te vatten, de dynamische voortgang van het zijn. De ijl fragiele kringen in draad van Blans omhelzen het ogenblik. De zwarte textiele lijnen lijken los te dwarrelen van de achtergrond, maar maken dun contact met het paneel. In wolken gaan ze hun weg, zoeken contact maar stoten het ook af. Stevig gespannen of teer gerafeld. De tel is erin bevroren, maar ontdooit wanneer fel licht er vat op krijgt. De zon laat het moment smelten en er ontstaan bewegingen in schaduw, waardoor de abstracte vormen inhoud krijgen.

Nestelt de zon zich achter een wolk dan wordt de schaduw diffuus, het object een mysterie. Onwillekeurig lijkend opgezet, ondoordacht denkend aangebracht. Maar de draden hebben een weloverwogen plaatsing, een speels spannende non-figuratie. Deze composities van Blans hangen in Kunstlokaal No.8 zacht fluisterend aan de wand. Ze maken nauwelijks enig figuraal geluid, nemen zachtjes de tijd over van het moment. Naast gekaderde lijnen, waarin het moment nauwelijks te temmen blijkt omdat de draden buiten de omlijning vallen.

En kleine geschilderde schetsen waarin een figuratie is gedacht. Rauw in weergave, klein maar fijn. Anders dan de monumentaal geschilderde doeken, die letterlijk opzien baren mee omdat ze hoger hangen dan de zichtlijn. Maar ook brengen deze doeken de emotie op hol en de kijker van het bedraadde pad af. Dit is landschappelijk werk waar beter mee te communiceren valt, het is minder afstandelijk. Het grijpt je vast, je begrijpt het. Het is verhalend. In het grootste doek waan ik me in een roeiboot alleen op het grote water, zoekend naar een uitweg in de mistig blauwe dampen. Een moment van spanning, ondraaglijk welhaast.

In de ruimte van Kunstlokaal No.8 materialiseert Eddy Stikkelorum het moment. Zoals iedere kunstenaar de tijd een lichaam geeft. Het vastzet in doek of op een sokkel. Hoewel het gebruikte materiaal de afkomst niet verraadt, de nerf van het hout valt nog na te gaan, is de vorm waarin het gebogen is van een andere orde. Een soort die geen verwijzing naar bestaande uitdrukking is. De rondingen worden doorsneden met het wezensvreemde element kunststof. Maar in beeld ketst het niet af, wordt het niet verworpen, is er geen afstoting. Juist verruimt het de blik, maakt het genot compleet.

Transparant perspex vangt het licht, waar hout het doorschijnen absorbeert. Een tegengestelde werking in strijdig materiaal, waardoor het enkele object meer dan spannend blijft. Ook hier bevroren momenten, tellen uit een tijd die niet bestaat. Licht speelt met het onwezenlijke, de werkelijkheid die onwerkelijk is. Een fantastisch verzinsel. In deze ruimte zeg ik Pablo Picasso na: “Kunst is een leugen die ons de waarheid doet realiseren.”


Jurjen K. van der Hoek

Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com


Auteur

Fokke Wester Redacteur