Oer de Brêge | Anya Visser: Eindelijk voorbij die rot 49

GORREDIJK

Redacteur Fokke Wester ontmoette op de brug in de hoofdstraat van Gorredijk Anya Visser. Ze is vorig jaar net vijftig geworden.

Sara dus, gefeliciteerd. Waar komt u vandaan. Nou, ik woon in Gorredijk, maar ik ben geboren in Zuidlaren. Berend Botje. Berend Botje, ja. Iedereen zegt zeker Berend Botje als u vertelt waar u vandaan komt. Ja, meestal wel. Maar het is een mooi dorp. U voelt zich ook Drents? Nee, helemaal niet. Waarom niet. Omdat ik er eigenlijk bij toeval geboren ben, ik heb er nooit gewoond. Hoe bent u dan in Gorredijk terecht gekomen. Door mijn ouders. Door hun werk. Zij zijn hierheen verhuist. Ja, mijn vader was vrachtwagenchauffeur bij een bedrijf in Jubbega en zodoende zijn wij hier komen wonen. En hoe lang geleden is dat. Wij wonen hier vanaf 1978. Dus veertig jaar nu. Ja. Dus als meisje van tien jaar kom je ineens in Gorredijk. Hoe moeilijk is dat? Want iedereen spreekt hier natuurlijk Fries. Nou, ik had een Friese vader, dus ik verstond het prima. Hij sprak thuis Fries? Nee, dat niet. Pake en beppe. Ja, de hele familie wel. Goed, dan verhuis je als meisje met je ouders naar Gorredijk, maar u woont hier nog steeds. Ja, ik vind het gewoon een heel mooie plaats. Gewoon, lekker gemoedelijk. Rustig, ik ben niet het type voor een stad. En ik ben hier natuurlijk getrouwd. Met een Gorredijkster. Met een Liphúster. Die heeft een bedrijf in Lippenhuizen, een hoveniersbedrijf en boomkwekerij. Dus dan blijf je hier wel. En het bevalt gewoon goed. Jaah, en ik heb mijn werk hier bij de Albert Heijn. Als wat? Als caissière. Al tien jaar. Dan ziet u dus ook om de zoveel jaar een nieuwe vulploeg langskomen, want dat gaat echt met generaties. Ja, dat is heel leuk. Het is ook heel leuk om met die jeugd te werken. En het is gewoon een heel mooie Albert Heijn, het is de beste van Friesland op dit moment. Doen jullie daar ook wat bijzonders voor? Ja, heel veel dingen qua hygiëne. En goed vullen natuurlijk. En klantvriendelijk zijn. De winkel netjes houden, meedenken met het milieu. Daar zorgen jullie echt met elkaar voor. Ja, ja. Voelt zo'n titel dan ook als een persoonlijke eer? Ja, je werkt er wel met zijn alleen aan mee. En je hebt wel in tien jaar een band met klanten opgebouwd. Soms ben je bij vlagen meer maatschappelijk werkster dan caissière. Maar dat maakt het juist heel mooi. Heeft u daar een voorbeeld van. Mensen bespreken van alles met je. Als ze een kleinkind hebben gekregen, of als de echtgenoot ziek is, of overleden. Je hoort van alles. En ondertussen gaat uw werk wel door, u moet wel steeds die streepjescodes scannen. Ja, dat gaat wel goed. Het aantal artikelen op de band bepaalt dus hoe lang zo'n gesprek gaat duren. Ja, ja. In principe wel. Dus als iemand alleen een potje jam haalt, krijg je een heel kort gesprek. Ja, maar soms blijven ze ook wel gewoon staan praten. Of je praat met mensen als je binnenkomt om te gaan werken. Of hier in het dorp. Dan maakt je ook wel weer een praatje. En weet u dan meteen dat is die en die. Ja, ik ken ze natuurlijk niet allemaal bij naam. Ze kennen allemaal wel mijn naam, natuurlijk, omdat ik zo'n naambordje op heb. Ik ken ze niet bij naam, ,mar ik weet natuurlijk wel hun levensgeschiedenis. Dus dat is wel heel mooi. Grappig. Want iedereen loopt natuurlijk voorbij aan de caissière. Ja, maar je merkt wel dat je eigen klanten opbouwt, in tien jaar. Dan zegt de baas: bij die kassa bent u sneller aan de beurt, maar dan zeggen ze: nee, ik wil bij Anya aan de kassa. Het is echt heel leuk werk. Mensen doen er wel eens minderwaardig over, maar het is echt zulk mooi werk. Wat is het leukste van het werk, echt dat contact? Ja, dat contact, maar de tijd vliegt gewoon. In een normale winkel sta je te wachten tot er iemand binnen komt en dan ben je daar even mee bezig, maar nu heb je eigenlijk constant wat te doen. Je bent constant bezig. En dat is gewoon het mooie. En elke paar minuten weer een nieuwe klant. Ja, en het is vaak ook hartstikke leuk om mensen weer te zien. Dan zeggen ze: we gaan zes weken naar Afrika. Dan komen ze weer terug met foto's en verhalen. Dan komt de telefoon bij de kassa met de foto's. Maar weet u dan ook nog dat ze in Afrika zijn geweest. Ja, ik heb een behoorlijk fotografisch geheugen. Heeft u ook kinderen? Nee, heel bewust hebben we dat niet gedaan. Wij hebben alleen maar kinderen op vier poten. Een hond... Vier katten. Mag ik vragen waarom? Want iedereen vraagt natuurlijk waarom u geen kinderen heeft. Of niet. Nou, wij hebben eigenlijk nooit zo die kinderwens gehad. We zijn allebei workaholic, dus dan zouden wij geen goede ouders zijn. Dus wij hebben gewoon gekozen voor ons eigen leventje, zeg maar. Krijg je dan ook vaak het verwijt dat dat egoïstisch is? Nee, nee, een goede vriendin van mij die lukt het niet om kinderen te krijgen, maar die vindt het nou juist heel erg eerlijk dat wij er open in zijn dat wij er niet voor hebben gekozen. Want iedereen vindt dat het hoort, zo van: je bent getrouwd, dus dan horen daar kinderen te komen. Maar wij vinden dat niet. Wij vinden gewoon dat je je leven in kunt delen zoals je zelf wilt. Iedereen is eigen baas. Ja, wij zijn nu 28 jaar bij elkaar en 21 jaar getrouwd, maar wij hebben nog nooit zoiets gehad van: wij missen het. Maar wat heb je dan extra omdat je geen kinderen hebt? Nou, wij gaan heel vaak lekker uit eten, naar popconcerten, wij houden allebei wel van Pink Floyd en dat soort muziek, echt rockmuziek, jaren zestig en zeventigmuziek. Of we pakken een dierentuintje, of we gaan hier gezellig naar de Compagnon toe. Echt vrij. Ja, wij zijn echt van die bourgondiërs, eigenlijk. Een lekker glaasje wijn bij het eten, lekker uitgebreid koken, daar houden we van. Wij eten eigenlijk nooit gekookte aardappels, groente en vlees, zeg maar. Je maakt er echt wat bijzonders van. Ja. Maar dat is voor ons ook een vorm van ontspanning. Jullie maken van je hele leven iets bijzonders. Ja. We leven maar een keer, dus. Mijn ouders zijn natuurlijk allebei hartstikke jong overleden. Hoe oud waren ze? Mijn moeder was 49 en mijn vader 58. Dan word je wel echt met de neus op de feiten gedrukt dat je er uit moet halen wat er in zit. Wij zijn dat eigenlijk nog meer gaan doen na hun overlijden. U heeft uw moeder dus nu al overleefd. Ja. Nog acht jaar en dan bent u even oud als uw vader. Ja. Kijkt u daar ook tegenop? Was 49 ook een bijzondere leeftijd voor u? Ik vond het een rotgetal. Als iemand vroeg hoe oud ik was, zei ik altijd: op 1 oktober wordt ik vijftig. En ik was eigenlijk wel blij dat ik van die 49 af was. Dat kan ik me voorstellen. Ja, het herinnert je er heel erg aan. Ik vond het gewoon een rotgetal. Maar dat heb ik ook als iemand een bedrag van 49 euro moet afrekenen, dan denk ik er ook aan. Het staat toch ergens voor. Als ik ergens 49 zie staan, dan denk ik er toch automatisch aan. 49 heeft ook iets onvoltooids. Vijftig is afgerond. In eerste instantie had ik wel zoiets van: ik wil niks met mijn vijftigste verjaardag, maar de Albert Heijn had al de hele kassa versierd en van alles op Facebook gezet. Dus klanten hadden me al gefeliciteerd en zo. En thuis hadden ze alles versierd. En ik vond het ook leuk dat alles versierd was. Op een gegeven moment zei ik: laat maar komen. Wij genieten van het leven en het is eigenlijk ook wel mooi dat ik het wel haal. En zo is het ook.  

Auteur

Fokke Wester