Oer de Brêge - 'Ik voel me hier echt thuis'

OOSTERWOLDE

 Marjolijn Dijkstra (77) en haar man Gabe (76) wonen bijna drie jaar in Oosterwolde Ze voelen

zich hier inmiddels helemaal thuis. Dagelijks komen ze wel even over de brug, zo laten ze enthousiast aan redacteur Anita Boel weten. Jullie lopen hier heel gemoedelijk arm in arm over de brug. Al lang een paar? Gabe: Bijna 56 jaar. En wonen jullie ook al zo lang in Oosterwolde? Gabe: Nee, bijna drie jaar nu. We komen uit Leeuwarden. We hebben daar ons huis verkocht om in een dorp te gaan wonen. Mijn zoon vond hier in Oosterwolde aan de Oostenburg een mooi appartement. Daar hebben we ons op ingeschreven en toen kregen we het ook. Maar waarom is het precies Oosterwolde geworden? Marjolijn: Misschien een beetje vreemd, maar we zijn in Oosterwolde gekomen puur vanwege het appartement. Dat heeft een grote kamer, zodat als de kinderen komen, er voor iedereen plek is. Gabe: Achteraf gezien zijn we ook heel blij met het dorp en niet alleen met het appartement. We kunnen overal lopend komen. In Leeuwarden moesten we overal de auto voor hebben, want daar woonden we buiten de stad in Camminghaburen. Marjolijn: Hier kun je gewoon even naar de markt, heel handig. Hebben jullie snel je plekje in Oosterwolde kunnen vinden, want jullie kenden hier dus niemand. Gabe: Vooral in de omgeving en in het appartementencomplex hebben we snel mensen leren kennen. Het is daar verder dus ook prima wonen. Marjolijn: Heel erg fijn zelfs. Je kunt op jezelf zijn, maar je hebt toch mensen om je heen. Ik voel me hier echt thuis. Gabe: Via de kerk hebben we ook mensen ontmoet. Jullie spraken net over voldoende plek voor de kinderen. Hoeveel hebben jullie er dan? Marjolijn: Vier. En negen kleinkinderen en ook nog vier achterkleinkinderen. En jullie zien ze ook geregeld? Gabe: De meesten wel. Maar er zijn er ook een paar die wonen in Qatar. Een kleindochter van ons samen met haar man en twee kinderen. Haar man heeft werk daar bij de Shell. Marjolijn: Die zien we dus niet vaak, maar vanmorgen heb ik bijvoorbeeld nog even contact met haar gehad via WhatsApp. Dat hebben we wel vaker. Dan stuurt ze foto’s en daar reageer ik dan weer op. En dat is met de andere kleinkinderen ook zo. En wat bracht jullie nu op dit moment over de brug? Marjolijn: Even naar de markt. Gabe: We willen wat in beweging blijven, dus dagelijks lopen we hier eigenlijk wel even langs. Jullie verkeren nog in een goede gezondheid? Marjolijn: Ja hoor, we doen alles nog zelf. Gabe: Zo zijn we nog steeds op de camping te vinden. We staan nu op een camping in Niebert, dat ligt bij Leek. Daar hebben we een stacaravan. 1 april gaan we er weer heen tot 1 oktober. We staan hier nu zo’n zeven jaar, maar we doen dit al jaren. Marjolijn: Het is de tuin en de dieren om je heen, zoals de vogels. Ik ben gek op tuinieren en dat mis ik nu we in het appartement wonen. We hebben wel een balkon vol planten, maar ja, dat is geen tuin. Ik ga dus graag naar de camping. De familie komt ook daar wel op bezoek? Gabe: Geregeld hoor. Marjolijn: We hebben een zoon met een verstandelijke beperking en die komt haast elk weekend bij ons, ook bij de camping. Daar heeft hij een caravannetje achter ons staan. Willen jullie verder graag nog iets kwijt? Marjolijn: Ik ben nog steeds gek op mijn man. We kunnen samen nog steeds verschrikkelijk veel lachen en dat vind ik heel belangrijk.

Auteur

Fokke Wester