Recensie | Verkenningen en vergezichten in het Kunstlokaal

JUBBEGA-SCHUREGA

Jurjen K. van der Hoek geeft zijn visie op de expositie 'Verkenningen en vergezichten', werken van Giel Louws en Wilma Vissers bij Kunstlokaal No.8 aan de Schoterlandseweg 55 in Jubbega-Schurega. Te zien tot en met 12 november.

Het is er op het randje van alles en niets. De ijle tentoonstelling in Kunstlokaal No.8 is semi zero. Nog net niet nul, maar wel bijna. De ruimte is schaars ingevuld. Met beperkte middelen is de leegte ruimschoots opgevuld. Het vertelt alles wat er op dit moment onder woorden, en beelden, te brengen is. De opstelling lijkt nagenoeg van een enkele kunstenaar te zijn, zo nauw sluiten de gepresenteerde exposanten in werk en sfeer op elkaar aan. Zelden hebben Marcel en Brigitte, eigenaren en inrichters van het lokaal, zo duidelijk de beoogde visuele dialoog in beeld gebracht. Zonder begeleidend schrijven nog, ik gluur al even voor de vernissage, beschouw ik het werk figuurlijk op de tast. Niet weten maakt nieuwsgierig. Maar ik wordt uit de droom geholpen: 'alles met rechte hoeken is van Giel'. Een minimale vingerwijzing. Met afvalmateriaal bouwt Giel Louws zijn beelden. Onbruikbaar denkende spullen krijgen een nieuwe gedachte, een andere lik verf en daarmee een hernieuwde stand. Louws renoveert en restaureert bestaande verhoudingen waardoor modern gelijkende relaties worden aangegaan. Telkens met een summier moment om te duiden verklaart het zich op den duur nader. Het werk is niet eenvoudig te doorgronden. Heeft ruimte en tijd nodig. Dat krijgt het hier in deze omgeving. Je gaat zitten op de grijze gymnastiekbank en al rondkijkend wacht je af wat er in je opkomt. Dan verheldert het werk, want kunst uit en roept op, altijd. Midden op de werkvloer steunen enkele iele schragen geschilderde latjes, om te drogen schijnt het. Even verder ligt een bos gekleurd hout. Wachtend op wat komen gaat. Een bundel gedachten die nog uitgewerkt gaan worden. Andere schragen hangen net boven de grond aan de muur. Daarin rust een stuk rap beschilderd plexiglas. Een installatie, statisch zwevend tussen aarde en hemel, de wolkenlucht weerspiegelend. Langs de wand maskeert een uitgeknipte foto van een schraag - een portret, geplakt op geverfd linnen, een stopcontact. Die objecten in de ruimte zijn onmisbaar, maar laten veelal weinig heel van de sfeer die beoogt wordt. Dit is een oplossing. In haar wandelementen is Wilma Vissers uitgelaten levendig. Ronde vormen zetten zich opgetogen van de strak witte wanden af. Gedachten die zich in een kort moment van inspiratie hebben laten vormen, nadat indrukken zich gaandeweg in het geheugen deden nestelen. Het woord ruimte heeft niet veel letters nodig, weinig alfabet om uitbundig te spreken. Vormen die zich onderweg hebben gemaakt, bespelen deze wanden hier en nu. De uitdrukking vergt weinig nauwelijks, vooral de restruimte neemt beslissingen. Er is geen hiërarchie in en tussen de composities, ieder object heeft evenveel recht van bestaan. Enkel is de ene meer opvallend dan het andere. Objecten nemen stil hun plek in, terwijl andere zich van de wand schreeuwen in formaat en verwerking, Alle mijmeren ze zich een plek in de kunst en weten zich gewaardeerd door kijker en beschouwer. In Kunstlokaal No.8 is de opstelling van werken meer dan wat het was, maar minder dan het lijkt. Als in een cryptogram vullen de composities het vlak. Het denkt zich verder dan het materiaal dat het is. Het verkent de ruimte en toont de bezoeker er vergezichten van eens bedachte gedachten. Verder niets, bijna niets. Jurjen K. van der Hoek Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com

Auteur

Fokke Wester