Recensie | De onnatuurlijke wereld van Anutosh

JUBBEGA

Jurjen K. van der Hoek geeft zijn visie op de expositie De kikker en de filosoof, schilderijen van Anutosh bij Galerie LOOF aan de Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Te zien tot en met 26 november.

Het werk van Anutosh hangt op een perfect moment in Galerie LOOF. De geheimzinnige plantaardige wereld van deze kunstenaar met de mysterieuze naam past welhaast naadloos aan bij de opgemaakte wilde tuin van de Hartsuikers. De herfst heeft toegeslagen tussen de struiken en vaste planten. Vooral de macleaya bij de achterdeur wuift het seizoen uit. Niet dat de omgeving van Anutosh ook maar ergens lijkt op deze tuin, maar de sfeer is van eenzelfde kaliber. Binnen is een raadselachtige wereld ingericht, terwijl de afdwalende blik naar buiten door het raam een even ondoorgrondelijk perceel is geschapen. Uitlopers, van wat takken of wortels van bomen kunnen zijn, meanderen nauwelijks natuurgetrouw boven een dampig moeras. Het kale hout zoekt nerveus naar een spat zonlicht in het groene. Gevlochten spiegelen ze zich in het brakke water en denken elkaar een jungle. Dit oerwoud, waar scheuten een weg zoeken voor zwarte schaduwen, is eens ooit met mensenhand doordrongen. Een rake klap met een kapmes heeft de grijpgrage tentakels afgehakt en een roze snijvlak achtergelaten. Het hout bloedt licht. Anutosh maakt het dood lijkende hout daarmee tot levend wezen. Planten die zich dieren wanen. Een monsterlijke ontdekking zijn daarmee deze verhouten schepsels. Is de voorgrond een nette wanorde, het decor is meer interessant. In de waas, tussen de opborrelende nevel, huist meer ongedacht leven. “Don’t swim … it’s hiding” is dan ook geen overbodige waarschuwing in de titel van een werk. Het monster van Loch Ness in het meer van Anutosh spiedt van onder het geverfde wateroppervlak naar de argeloze bezoeker. Voor je het weet slokt het je op, wordt je onderdeel van dit werk. Eerst stoot het af, is het een aardige vormgeving. Maar bij nadere beschouwing en een langer onderzoek pakken de composities je in en vreten je op. De kijker wordt onderdeel van de fantasie van de schilder. Ik voel mij die kikker, Anutosh is dan de filosoof. Ik loop zacht kwakend rond in het moeras van LOOF, terwijl de kunstenaar wijsgerig zijn verhaal bazuint. Een merkwaardig effect wordt bereikt wanneer Anutosh in de verf polyurethaan druppels plakt. Het verhoogt de sfeer van de swamp, het moeras waarin je makkelijk afdrijft en wegzakt. De bolvormige pigmentdelen bubbelen op als kankergezwellen. Ze weerklanken de onnatuurlijke sfeer nog eens extra. Er nestelen zich paddenstoelen in houtvuisten en elvenbanken rusten in de oksels van de begroeiing. Beelden zweven, de omgeving droomt zich de nacht van de schilder. In de tuin van Jeroen Bosch laat Anutosh het zachtjes sneeuwen. Merkwaardige titels dragen bij aan het geconcentreerde schilderwerk. Want deze kunstenaar blijft bij de zichzelf voorgehouden les, terwijl de kijker zich een andere wereld fantaseert en verdwaalt. Het werk van Anutosh, zoals getoond in Galerie LOOF, past goed als achtergrond van een surrealistisch beeldverhaal. Het decor waarvoor gefantaseerde striphelden acteren en tot leven komen. Ik krijg dan een stripverhaal als Storm in gedachten. Het futuristische verhaal over een stoere kerel in een dimensie hier ver vandaan dringt als vanzelf bij me op. Een sage op het scherpst van de historie op een planeet kort voor de jongste dag en net na de laatste wereldoorlog. Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com

Auteur

Fokke Wester