Oer de Brêge | '24 uur per dag een hoog piepgeluid in mijn hoofd'

OOSTERWOLDE

 Redacteur Anita Boel ontmoette op de brug bij de Stationsstraat in Oosterwolde Wiesje van der Wijk (57) uit Oldeberkoop. Ze spreekt openhartig over de zorg voor haar moeder en haar aandoening Tinnitus.

Ik kom net van mijn moeder. Ze woont in verzorgingshuis Rikkingahof. Ze is net verhuisd naar het nieuwe complex. Ik bezoek haar twee keer per week en doe nu een boodschapje voor haar. Waar woonde zij eerder? Ook in Rikkingahof, maar in het oude gebouw. Intern verhuisd dus. Ze heeft nu een heel groot appartement. Ze is 95 jaar en nog heel goed gezond, geestelijk en lichamelijk ook. Ik heb veel bewondering voor haar. Kun je uitleggen waarom? Dat is een gevoel. En ik denk dat je die bewondering ook hoort te hebben voor je ouders. Ik vind het knap dat ze altijd weer opkrabbelt als er iets gebeurd is. Zo is ze een paar gevallen en voor oude mensen is dat echt heel vervelend. Maar ze krabbelt altijd weer op. Ontzettend veel doorzettingsvermogen, heel knap. Daar heb ik echt respect voor. Ze kan dus nog redelijk zelfstandig wonen begrijp ik. Ze heeft wel zorg, maar redt zich goed. Wat betreft de zorg is er trouwens wel veel veranderd. Ik durf te zeggen dat het management de mensen eigenlijk wel een beetje in de steek laat. In het begin toen zij er woonde was de zorg toch anders dan het nu is. Wat is er veranderd dan? Ze hebben nu een appartement wat heel groot is en heel modern. Ze heeft twee slaapkamers, maar daar hebben die oude mensen helemaal geen behoefte aan. Ze hebben een gezamenlijke buurtkamer waar ze kunnen koffie drinken. Allemaal prima hoor, maar dan is dat allemaal heel modern ingericht met moderne schilderijen. Die oudjes hebben daar niets mee. Het is niet op de mens gericht, maar ergens bedacht door iemand die bovenaan staat en niet snapt wat belangrijk is. Iemand die niet op de vloer is. Hoe had het dan wel gemoeten? Ik denk dat de mensen in zo’n buurtkamer graag plantjes voor de ramen hebben. Ze zijn allemaal dik tachtig en die willen in de vensterbank niet zo’n moderne rode vaas met een tak erin. Misschien kleinigheden, maar voor oude mensen wel heel belangrijk. En de zorg zelf? Daar is ook veel in veranderd. Maar dat is voor de verzorging ook erg moeilijk. Ze zijn allemaal ontzettend lief, daar mankeert niets aan, maar er is minder tijd voor alles. Jij woont als dochter gelukkig in de buurt. Ik woon in Oldeberkoop, maar ben wel enig kind. Ik had haar graag in Oldeberkoop gehad, maar dat ging helaas niet. Jij benoemde net het doorzettingsvermogen van jouw moeder. Lijk je op haar? Ik hoop het wel. Ik heb sinds 13 december namelijk Tinnitus. Dat betekent dat ik 24 uur per dag een geluid heb in mijn hoofd. Een heel hoog piepgeluid en dat is er altijd. Ik kan dus wel wat doorzettingsvermogen gebruiken, want het is erg moeilijk. Dat begrijp ik. Kun je bijvoorbeeld wel slapen dan? Ik slaap nu nog op slaappillen en CBD-olie. Dat gaat goed en ik ben aan het afbouwen met de slaapmedicatie. Dit is echter pas het beginstadium van dit probleem dat ik door een virus heb gekregen. Wat is de prognose? Kan het nog verbeteren? Nou, ik leer veel bij het GGMD. Ik ben hier door de audioloog naar doorverwezen. In het begin vlieg je namelijk tegen de muren op. Je wordt helemaal gek. Ik woog op een gegeven moment nog maar 55 kilo. Ik was echt bijna dood. Toen ben ik bij het GGMD in Groningen terechtgekomen en daar hebben ze mij echt enorm goed kunnen helpen. Ze hebben daar een programma ontwikkeld speciaal voor mensen met Tinnitus. Het wordt namelijk niet begrepen. Niet door de huisarts, niet door de KNO-arts. Je moet er mij leren leven wordt er gezegd. En dan voel je je echt heel verdrietig. Ik ben nu nog steeds bij het GGMD in behandeling. Dat is een traject van een half jaar. Je krijgt handvatten om er mee om te gaan. De focus moet van het geluid af en ergens anders op en dat is heel moeilijk. Maar het gaat beter, al gaat het met ups en downs.

Auteur

Fokke Wester