Juf Anna Kuipers uit Nij Beets stopt na 41 jaar met lesgeven

nij beets

 De kans op opnieuw opspelende spierreuma noopt Anna Kuipers om vroeger dan haar lief is, te stoppen met lesgeven aan De Arke in Nij Beets. De 63-jarige juf van groep 5 en 6 nam op vrijdag 7 juli definitief afscheid van haar allergrootste passie: kinderen.

Nu kiest ze voor haar gezondheid maar ze zal zich zeker niet gaan vervelen. Met kleinkinderen en reizen vult haar agenda zich vanzelf wel weer. Na 25 jaar dienstverband zal het wel even wennen zijn. Door: Bart Ledegang ,,Weet je dat de Arke als een rode draad door mijn loopbaan loopt?" merkt Anna vragend op als haar carrière ter sprake komt. ,,Toen ik 41 jaar geleden, 1975 dus, in Makkum begon was dat als kleuterjuf op ‘Yn’e Fûke.’ Die ging met de lagere school op in basisschool De Ark. En met haar indrukwekkende dienstverband aan De Arke in Nij Beets is de cirkel nu prachtig rond. De ambitie om juf te worden kreeg ze al als klein meisje toen ze met haar vriendinnetje samen schooltje speelde. ‘De poppen waren de leerlingen. En we zijn ook later beide juf geworden." Maar waar de vriendin uiteindelijk afhaakte bleef Anna haar passie voortzetten. ,,Toen ik kinderen kreeg verwachtte men dat ik zou stoppen met les geven. Dat was de gedachte in die tijd. Maar toen onze oudste dochter vier jaar was en naar school ging bleken ze daar te springen om invalkrachten. Zo vulde ik vele lessen in. Van groep één tot en met groep acht." Instrument Toen het gezin Kuipers midden jaren negentig bij Nij Beets kwam wonen, wilde Anna wel weer parttime aan de slag. Ze las de door directeur Jan Machiela geplaatste vacature bij De Arke in Nij Beets en kon aan de slag. ,,Dat was in januari 1993", rekent ze terug. In die bijna 25 jaar is er veel veranderd. Zowel in het onderwijs als bij de kinderen. ,,De kinderen van nu weten al niet eens meer wat een krijtjesbord is", lacht ze. Het mooie van het onderwijs is dat je met alle kinderen overweg moet kunnen, vindt Anna. ,Ik zie kinderen altijd als een instrument. Soms zit er wel eens een valse noot tussen maar je probeert altijd weer de mooiste tonen eruit te krijgen."Dat laatste is niet altijd eenvoudig. Kinderen krijgen teveel prikkels tegenwoordig, vindt ze. En de concentratie is veel minder dan vroeger. ,,Ik maak me zorgen over de toekomst van het basisonderwijs", begint Anna. ,,Er dreigt een tekort aan leraren, er is hoge werkdruk. Er moet wel wat gebeuren." Ziek De fors toegenomen werkdruk heeft het vak een stuk zwaarder gemaakt. ,,Je hebt nu een dubbele functie", begint Anna. ,,Je geeft les maar moet ook alles vastleggen in hulpplannen, groepsplannen en ga zo maar door. Daar ben ik natuurlijk geef juf voor geworden. Ik koos voor de kinderen en de lessen. Ik heb ook wel stagiaires gehad die zeiden: “Als dit het is dan stop ik ermee.” Zonde!" In oktober 2014 komt er plots een kink in de kabel als bij Anna acute spierreuma wordt geconstateerd. ,,Ontzettend pijnlijk", omschrijft ze het fenomeen. ,,Je slaapt niet meer van de pijn." Na een Prednisonkuur komt ze na een paar maanden weer terug. In juni 2015 werkt ze weer volledig als de ziekte in alle hevigheid weer terugkomt. Net als ze weer van de medicijnen af is. Nu is ze voor langere tijd uitgeschakeld. Pas in maart vorig jaar begint ze weer maar de huisarts adviseert haar om een vervroegd uittreden te overwegen. Na lang nadenken besluit ze met de VUT te gaan. Canada En nu? Geraniums? ,,Nee hoor", lacht Anna. ,,We hebben in drie en een half jaar tijd zes kleinkinderen gekregen. Een grote rijkdom. Als mijn kinderen me nodig hebben dan ben ik er. Verder hebben we familie in Canada wonen dus een reis zit ook nog in de planning." Maar missen gaat ze alles wel. ,,Met de collega’s blijft ik vast wel in contact via de App en ik zal ook zeker nog wel eens langs komen om om het hoekje te kijken. Maar ’s morgens het lokaal inlopen en niet weten wat de klas mij die dag brengt, dát ga ik zeker missen!"

Auteur

Redactie