Recensie | Niet kennen doet kwetsbaar herkennen

Opsterland-Ooststellingwerf

Jurjen K. van der Hoek zijn kijk op het werk van Miriam Knibbeler en Hans Boer, zoals nu en tot 15 mei te zien is bij Galerie Hoogenbosch in Gorredijk.

Bezig zijn met de dood in het leven. Dat lijkt op de plankenvloer van Galerie Hoogenbosch het geval te zijn. Een schijnbaar dood leven vindt men aandoenlijk, vooral wanneer het dieren zijn die de mens na aan het hart gaan. Een levenloos lichaam wekt medelijden en compassie, het is kwetsbaar. Maar de objecten van Miriam Knibbeler zijn helemaal niet dood, omdat ze nooit geleefd hebben. Ze stellen een meestal dierlijk figuur voor, dat zich schijnt te bevinden in het niemandsland tussen leven en dood. Maar het kan ook even goed liggen slapen, zich een moment terugtrekkend van de dagelijkse beslommeringen: de eeuwige jacht naar voedsel om te overleven. De figuraties lijken levensechte evenbeelden met zich bloedbanen denkende lijnen onder het vel, maar door het overdrijven van een blanke huid en het gebrek aan beharing is het meer dan een werkelijkheid. De realiteit van Knibbeler is bijna het aanbidden van de schepping in een eigen zetting. De kunstenaar beheerst het vak tot in detail, als een bekwaam preparateur. Leven in de dood brengen of andersom. Luguber schouwspel De uitgemergelde kat is het enige beeld in deze expositieruimte dat krachtig oogt in een zittende pose. Hoewel het ei en de afgehakte boomstronk zich ook fier staande houden. Het is een luguber schouwspel, die 'sphynx', waarbij het beest zo kan opspringen en de kijker krijsend aanvallen. Maar het blijft stil, want immers is het object opgebouwd uit was, pigment, staal, polystyreen, polyurethaan, ijzer en aluminium en heeft het nergens de warmte van lijf en leden. Een piepkuiken dat te vroeg uit het ei kroop, een neushoornkalf opgerold als foetus, een veulen op de grond geworpen. Ook tekent Knibbeler haar onderwerpen uit. Net als de aanpak van de objecten uiterst precies is, zo fijn zet ze de tekeningen in lijn op papier. Ook hier weer is het de dood die de boventoon schijnt te voeren. Maar hoe werkelijk is de dood in het leven en hoe wordt het leven gegeven als nieuw. Het object is een abstract gegeven. De tekening maakt er een werkelijkheid van. Het hoeft niets voor te stellen Aan de wanden is werk gehangen van Hans Boer. Het zijn abstracte beelden die telkens een werkelijkheid doen vermoeden. Je denkt iets te zien dat er niet is. Het overstijgt de werkelijkheid. In de architecturale en landschappelijke opbouw ontdek je in vierkante vormen blokken van huizen netjes naast elkaar of planken met dikke boeken schouder aan schouder. Er is veel variatie op een thema, maar nergens slaat de verveling toe. Want het is gewoon zondermeer genieten van de figuratie in pastelkleur tinten. De geschapen omgeving is herkenbaar, terwijl het nergens thuis hoort en niet bestaat. Het is een ultiem abstracte uiting die je gevoel thuis brengt. Het schijnt onderdeel van je leven. Het hoeft niets voor te stellen, het is iets. De gedachte schuilt er in. De narigheid van het kennen drukt niet en staat geen onbevangen kijken in de weg. Want je kunt het werk bewonen zonder vaste lasten. Jurjen K. van der Hoek ------- Expositie beelden van Miriam Knibbeler en schilderijen van Hans Boer bij Galerie Hoogenbosch, Stationsweg 66 in Gorredijk. Tot 15 mei. Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com

Auteur

Redactie