Oer de Brêge | Arnold Helmantel: 'Laat ons wat meer begrip hebben met zijn allen'

Opsterland-Ooststellingwerf

Redacteur Fokke Wester ontmoette op de brug in de Hoofdstraat van Gorredijk Arnold Helmantel (55) uit Gorredijk. Hij is vandaag even vrij na een drukke week.

Familie van de beroemde schilder Henk Helmantel? Dat vragen ze altijd. Ja, hij is familie van mij, het is een achterneef van mijn vader. U kunt ook zo goed schilderen? Nee, ik kan wel tekenen, maar dat komt er niet zo van. Misschien als ik met pensioen ben. Wat doet u voor werk. Ik ben voorlichter bij Tûmba, het discriminatiemeldpunt. Jullie bestaan al heel lang, maar komen steeds vaker in het nieuws. Ja, we hebben ook genoeg te melden, natuurlijk. Er is van alles loos in de samenleving. Mensen worden aan dekant gezet op basis van huidskleur, seksuele geaardheid en noem maar op. Dat komt dan bij ons terecht en wij doen er wat mee. Merkt u dat het erger wordt, nu in de tijd van Wilders. Ja, ik kom veel op scholen en wat ik dan heel veel hoor is dat leerlingen gewoon uitspraken van hem kopiëren. Als hij dat zegt mogen wij dat ook. De Facebookmethode, delen wat een ander zegt. Ja, het verhardt op die manier en de menselijke maat verdwijnt dan. Welke groep heeft daar op dit moment het meeste last van. Waar wij nu heel veel mee bezig zijn, dat zijn de nieuwkomers. Dus mensen die sinds anderhalf jaar in Nederland wonen. Ik ga in Leeuwarden met jonge vluchtelingen bij scholen langs en in gesprekken één-op-één, waarbij ze elkaar in de ogen kijken, dan verandert er wat. Als je dan aan het eind van het gesprek vraagt: wat zie je als je naar hem kijkt, dan zie je de leerlingen heel verward kijken. Ja, een mens, zeggen ze dan. Dat is wel een algemeen verschijnsel. Zodra een vluchteling een naam krijgt, een gezicht en een verhaal, dan is het niet meer zomaar een vluchteling. Klopt. Ik was deze week toevallig in Leeuwarden in het Meet Upcafé, waar nieuwkomers en Nederlanders samen aan tafel zitten en met elkaar kennismaken. Dat werkt gewoon. Ik denk dat ik binnenkort ook zoiets in Gorredijk wil organiseren. We wonen hier met zijn allen. Een aantal afleveringen geleden sprak ik voor deze rubriek met Henny Kootstra. Haar ouders kwamen hierheen vanuit Nederlands Indië, maar zij is in Nederland geboren. Zij merkte dat ze nu weer meer gediscrimineerd wordt omdat ze iets bruiner is dan anderen. Ja, ja, ja, ik ken haar wel. Haar kinderen zaten op dezelfde school als die van mij, dus we stonden samen op het plein te wachten. Dat ze dat zei, dat trof mij echt. Want waar kijken mensen naar, is het puur dat buitenkantje? Ik hoop dat iedereen het nieuws gekeken heeft over die gifgasaanval in Syrië. Daarin was een jonge man te zien, die had net zijn tweeling begraven en zijn vrouw. Ik moest er daarna echt even uit, even buiten een stukje lopen. Hoe kun je dan nog volhouden dat alle vluchtelingen gelukszoekers zijn. Laat ons wat meer begrip hebben met zijn allen. Mensen zeggen dat het hier slecht gaat, maar wij hebben het nog altijd goed met zijn allen. Nederland staat in de top 10 van meest welvarende landen, maar ook in de top 10 van wapenexporteurs. Ik had vroeger een poster aan de muur: 'Ik ben van na de oorlog. En dat wil ik graag zo houden'. Maar eigenlijk zijn we met zijn allen gewoon van tussen de oorlog. Als wij het over de oorlog hebben, dan hebben we het over de Tweede Wereldoorlog. Dat is zo'n ijkpunt. Maar we vergeten dat het eigenlijk helemaal niet zo normaal is dat wij hier in Nederland in vrede leven. Dat wij hier op ons grondgebied niet een gewapend conflict hebben. En dat kan zomaar anders zijn. En dan kun je alleen maar hopen dat er ook mensen voor ons klaarstaan. Helder. Eén vraagje nog. U heeft uw haar in een staart. Dat is vast een statement. Nee hoor, dat is praktisch. Het waait me anders steeds voor de ogen. Lang haar is anders wel een statement, of niet. Ook niet, ik had op de lagere school al strijd met mijn vader over de lengte van mijn haar. Ik ben tussendoor wel een paar keer naar de kapper geweest, dat ik het er helemaal af heb gehaald, maar dan voel ik mij gewoon niet lekker. Je zal me ook niet met een stropdas zien. Ik word gewoon een opa met lang haar.Dat heeft niks te maken met statement. Het enige statement dat wel speelt is dat op een gegeven moment Youp van't Hek begon over mannen met staartjes. Toen dacht ik wel: ik zal je krijgen, ik laat het weer groeien. U bent geen hippie die is blijven hangen. Nee, zeker niet, maar ik denk wel dat ik me heel lekker had gevoeld als ik in de jaren zestig tien jaar ouder was geweest. Dan had ik mij daar wel in gestort. Maar ik ben geen hippie, ik ben een realist. En een idealist.

Auteur

Redactie