Recensie | Kosmos in Kunsthuis LOOF

Opsterland-Ooststellingwerf

Jurjen K. van der Hoek zijn kijk op het tentoongestelde werk van Stan van Steendam en Terri Brooks bij Kunsthuis LOOF, te zien tot en met 26 maart.

Het overkomt me zelden, maar ik ervoer het nu. Dat de zijkant van het kunstwerk me meer doet dan de voorkant. Ja, je ziet wel dat schilders de rand meeschilderen in de voorstelling, maar dat zegt me weinig. Ze verven dan de afbeelding om een hoekje, eigenlijk. Alsof ze er nog niet klaar mee zijn, het nog niet af is. Hoe Stan van Steendam echter zijn werk heeft opgebouwd is meer imposant dan een geschilderd vlak. In de zijkant van zijn werken lees je namelijk de indrukwekkende historie van de composities, zoals de geschiedenis van de aarde ligt besloten in aardlagen. Het werk van Van Steendam doet in eerste instantie ook denken aan gebikt te zijn uit de aardkorst. Het lijken platte platen die zijn weggekapt van de rest van het uitgehouwen gesteente. Maar niets is minder waar. De kunstenaar bouwt de brokken materie op in diverse lagen van hout, jute, gips, uit kunststof en verfpigmenten. Materialen die minder monumentaal zijn dan het resultaat oogt. De toplaag glimt je tegemoet, is te mooi om waar te zijn en eist daardoor de aandacht frontaal op, maar heeft op het tweede gezicht dus minder mijn belangstelling. De tegelwerken, met onregelmatig gesneden randen, houden het midden tussen schilderij en beeldhouwwerk. Het platte vlak werkt zich als het ware op in de derde dimensie. De composities hangen aan de wand, maar liggen ook op de grond of houden zich staande op een sokkel om de grens tussen ruimte en vlak te zoeken. Een figuratie is er niet, het draait in de creatie om de manier van werken en het tastbaar abstracte resultaat. Er glanst weleens een beeltenis als is het een vorm die je in marmer ontdekt, maar meestal is dat de waarneming van het eigen ik. Een spiegeling van de omgeving waardoor er lichte en donkere partijen ontstaan. Imposante vormen worden tot tere klompen materie wanneer Van Steendam de grootsheid verkleint tot een handzaam formaat. Maar de zijkanten die blijven me biologeren, hoe graag ik dan ook de voorkant probeer te bewonderen. Die blinkende huid in het diepste blauw of het warmste rood, het donkerste groen of het witste wit beseft zich maar amper de historie van het leven dat in lagen voordien geleefd is. Uit de ruwe materie heeft zich van de basis af een glad gepolijst mineraal omhoog gewerkt. De door Van Steendam gebruikte epoxy om de compositie te vervolmaken was nog tijdens het maakproces dun vloeibaar. Stroomt daarom wel van de kant af en vormt looplijnen de geschiedenis in. Draden die verbanden leggen met toen en nu, gisteren en vandaag. De zes panelen op 3mtr.LOOF ogen naast dat rijke universum minder uitbundig. Het grijs en zwart van Terri Brooks lijkt somber gestemd. Maar wie dieper kijkt, door de structuur van over de ondergrond horizontaal of diagonaal getrokken verf heen, merkt ruimte op voor een ingetogen beige. De “drawing serie” is opgebouwd uit olieverf, lakverf en potlood gezet op doek. De verf is dik opgebracht en lijkt zich te hebben gemengd met materie uit de omgeving. Zwevende stofdelen die zich tijdens het maakproces vasthielden aan het nat. Het maakt de composities tot reliëfmatig sereen werk. Landschappelijke beelden die geen vergezichten kennen, geen gebieden bestrijken, maar in dit blikveld een onberoerde schoonheid omvatten. Jurjen K. van der Hoek ------- Kosmos, ruimtelijke werken van Stan van Steendam en “Drawing Serie”, schilderijen van Terri Brooks bij Kunsthuis LOOF, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot en met 26 maart.

Auteur

Redactie