Recensie | De Fjouwer Tubadoers in de Skâns Gorredijk

Opsterland-Ooststellingwerf

Meer dan 280 enthousiaste bezoekers genoten zichtbaar en hoorbaar zaterdag van de premiere ʻOer de helteʼ, opgevoerd door de Fjouwer Trubadoers.

In de Skâns in Gorredijk brachten Gurbe Douwstra, Jaap Louwes, Doede Veeman en Piter Wilkens gezamenlijk een liedjesprogramma op de planken met oud en nieuw werk over de vele ongemakken maar ook over nieuwe kansen van het ouder worden in het algemeen. De Fryske taal en cultuur werden eveneens breed uitgemeten in verschillende spitsvondige liedjes vol bravoure en zeer zeker ook gevoeligheid. Al vijftien jaar toeren deze trubadoers door het Fryske culture landschap, muzikale sporen achterlatend vol originaliteit, humor en vrolijkheid. Dat ze dat kunnen en ook echt menen was te voelen, te zien en te horen zaterdagavond in de sfeervolle zaal van de Skâns. Ondanks dat de stemmen uniek zijn, waren ze op een bepaalde manier tegelijkertijd verwant aan elkaar. Dat is heel mooi om naar te luisteren. Misschien het resultaat van vijftien jaar intensief optrekken? Samen oud(er) worden is ook mooi. Je gaat misschien een beetje op elkaar lijken... Naast gitaar, de banjo, dwarsfluit, ukelele en nog wat instrumenten zette Doede Veeman vooral de sfeervolle accordeon in bij veel liedjes. Gurben Douwstra houdt zienderogen veel van zijn gitaar met de mooie, warme klank en tokkelde bij tijd en wijle virtuoos wat sterren van het Skâns-plafond. Trubadoer Jaap Louwes had het blijkbaar ook prima naar zijn zin in de Skans met zijn prettige gitaarwerk, mondharmonica en volle warme stem. De immer jong ogende Piter Wilkes leek voor de pauze een paar keer wat zoekende op de bas en met zijn tekst maar maakte dit na de pauze meer dan goed. Hij vond zijn draai en zong er wat sterren bij. Het repertoire na de pauze was afwisselender en sprankelender dan voor de pauze. De heren leken er meer plezier aan te beleven en dat spatte van het podium. Wat een humor en mooie Fryske taalvondsten. Sommige kwinkslagen gingen compleet langs mij heen, dat ligt aan mijn beperkte Fryske taalkennis...schande.... en dat was bijzonder jammer gezien de reacties van het publiek. He, verdorie...... Bij enkele liedjes werd er enthousiast meegeklapt en de sfeer werd allengs vrolijker en vrolijker. De uitnodiging aan het publiek gedurende de avond om respectievelijk de polonaise, tango en linedance uit te voeren kreeg echter geen gehoor. Maar dat vonden de krasse knarren niet zo erg zolang zij maar konden spelen en zingen. En dat mogen zij wat mij betreft nog wel minstens vijftien jaar doen, want ik weet zeker dat elke leeftijd zo zʼn eigen inspiraties en uitdagingen heeft om voluit en relativerend over te zingen. Ik meld me maandagmorgen direct bij Afûk. Ik loop achter en ach, je bent nooit te oud om te leren... Liesbeth Stoffer

Auteur

Redactie