Muziekdocent Anne Bakker: 'Elke dag is nog steeds een verrassing'

Opsterland-Ooststellingwerf

Muziekdocent Anne Bakker (65) stopt met zijn werk bij Ateliers Majeur. Hij gaat met pensioen.

Dit afscheidsinterview met journalist Harry de Jong geeft hij op gepaste wijze: met liedjes en voordrachten. Halverwege het  gesprek in muziekcentrum De Rinkelbom gaat hij achter de piano zitten en zingt met verve zijn eigen afscheidslied. Hij zal het zaterdagavond 9 juli op het podium van het Posthuis officieel ten gehore brengen tijdens een grootscheepse afscheidsreceptie. Het is duidelijk dat Bakker een oorspronkelijk talent is die in staat is om pakkende melodietjes en doeltreffende teksten aan de muze te ontworstelen. Na zijn pensionering gaat hij dan ook allerminst op zijn lauweren rusten. ,,Ik ga zeker door met zingen en ik ga ook door met het geven van luistercursussen. Maar dan als zzp-er.’’ Nee, de scheidende muziekdocent zal niet in een zwart gat vallen als hij de deur van de muziekschool aan de Zwanendrift voor de laatste maal achter zich dichttrekt. ,,Ik ga graag naar exposities en musea in de Randstad en ik kan me thuis eindeloos vermaken met het lezen van boeken en luisteren naar muziek. Maar ik zit ook graag te mijmeren. Op zulke momenten heb ik aan het gezelschap van mijn drie katten genoeg. In mijn leven is elke dag een verrassing geweest en dat zal ook na mijn pensionering zo zijn.’’ Veertig jaar muziekles Bakker kan terugzien op een rijk muzikaal leven: Op de kop af veertig jaar gaf hij muziekles aan kinderen en later ook volwassenen. Maar als tiener leek zijn leven toch een andere kant uit te gaan. ,,Toen ik op mijn vijftiende van de Mulo kwam, ging ik bij mijn pa in de verzekering aan de slag,’’ vertelt de scheidende docent. ,,Met de fiets de deuren langs om premies te innen. Zo ging dat nog in die dagen. Vervolgens kwam ik op de schadeafdeling bij de Etos terecht. Dat werk deed ik met plezier, maar mijn hart lag ergens anders, bij muziek.’’ Bakker had een passie voor zingen en werd in 1970 lid van de Leeuwarder Cantorij. Op een dag besloot hij een nieuwe stap in zijn leven te zetten en meldde zich aan bij de Muziek Pedagogische Academie in Leeuwarden. Hij slaagde voor de vooropleiding en daarmee was een nieuw en bepalend hoofdstuk in zijn leven begonnen. ,,Een pittige studie, maar vijf jaar later had ik mijn diploma,’’ vertelt hij. ,,Ik wist ook precies wat ik daarna wilde: les geven aan kinderen, pubers vond ik veel te brutaal.’’ De dag dat hij zijn diploma haalde, kreeg hij meteen werk aangeboden. ,,Ja, de tijden waren toen wel even anders,’’ lacht Bakker. ,,Maar echtwaar, er plofte een brief op mijn deurmat of ik wilde solliciteren bij Streekmuziekschool Schoterwerven in Heerenveen, want er lag een baan voor mij in het verschiet. Die school zat toen nog aan de Schans. Ik schreef die brief en in 1976 was ik officieel docent Algemene Muzikale Vorming.’’ En daarmee begon voor Bakker een boeiend leven, waarin hij zijn passie voor muziek helemaal kwijt kon. ,,Maar ik moest in het begin mijn draai wel vinden,’’ bekent hij. ,,Muziekonderwijs aan kinderen was toen nog heel star. Een kwestie van leren noten lezen en blokfluitspelen. Andere instrumenten waren er niet. Daar heb ik langzaam aan verandering in gebracht: ik haalde de kinderen achter de tafeltjes vandaan en liet ze ook dansen. En ik introduceerde het klokkenspel. Verder schrapte ik de nadruk op het leren van noten lezen. Dat was toen net zoiets als rekenen en taal en dat vond ik veel te star. Ik leerde de kinderen eerst spelen en daarna kwamen de noten vanzelf.’’ Bakkers’ aanpak sloeg aan en kinderen kregen steeds meer plezier in hun uurtje muzikale vorming. ,,Niet strak en niet streng,’’ dat was zo ongeveer mijn motto,’’ lacht de docent. ,,Steeds meer collega’s namen mijn methode over. Maar ik zei dan ook altijd: de beste jazzpianist kan geen noten lezen. Je moet kunnen spelen, daar gaat het om.’’ Luistercursussen In de jaren tachtig kreeg Bakker een nieuwe uitdaging toen landelijk de stichting culturele educatie in het leven werd geroepen. Ook in Heerenveen kwam een open school waar volwassenen kennis konden maken met cultuur op een laagdrempelige manier. Bakker kreeg  naast zijn baan bij de muziekschool de kans om de afdeling muziek van deze stichting te verzorgen. ,,Dat waren gouden jaren,’’ zegt hij achteraf. ,,Ik had helemaal de vrije hand om lesmateriaal te ontwikkelen. In het Posthuis verzorgde ik lezingen over muziek in de middeleeuwen waarbij ik ook zong en me liet begeleiden door een luitspeler.’’ In de jaren negentig werd Bakker adjunct-directeur van de muziekschool. ,,Dat leek me en mooie nieuwe uitdaging, maar dat was een vergissing,’’ bekent hij. ,,Ik ben geen echte manager en alleen maar op kantoor zitten was niets voor mij. Ik was dan ook dolgelukkig toen de mogelijkheid voor het maken en geven van luistercursussen voorbij kwam. Toen was ik weer in mijn element.’’ Bakker heeft die cursussen helemaal zelf ontwikkeld. Het komt erop neer dat hij in gewone mensentaal uitlegt  wat er nou zo mooi is aan klassieke muziek. In de lessen maakt hij vertellend en zingend een reis door de historie van de klassieke muziek. En daarbij komen tal van bijzondere weetjes aan de orde. Want Bakker doorspekt zijn cursus met anekdotes. ,,Met anekdotes breng je de historie pas echt tot leven,’’ weet hij uit ervaring. Van elke dag genoten Zoals gezegd gaat hij na zijn pensionering als kleine zelfstandige verder met die cursussen. Maar de grote verplichtingen zijn voorbij, voortaan mag alles en moet niets meer. ,,Ik wil graag de ruimte hebben en mijn leven helemaal zelf indelen,’’ aldus Bakker. ,,Het is mooi geweest, maar ik heb van elke dag genoten. Er is veel veranderd, maar mijn passie voor muziek niet. Kinderen zijn ook ongelooflijk veranderd, ze zijn veel mondiger geworden. En via internet is er een nieuwe wereld opengegaan. Vroeger was ons dorp de wereld en nu is de wereld ons dorp.’’ Tekst en foto's: Harry de Jong  

Auteur

Redactie