Recensie | Het kunstspel van omschrijven en verkennen

Opsterland-Ooststellingwerf

Jurjen K. van der Hoek zijn kijk op het werk van Anne Rose Regenboog en Rudy Lanjouw, zoals dat op dit moment en nog tot maandag 13 juni te zien is bij Kunstlokaal No.8 in Jubbega.

Met de schone kunst der architectuur meer dan mild in gedachten is Kunstlokaal No.8 voor deze week ingericht. Zowel in de ruimte als op het platte vlak draait het om breedte, hoogte, diepte en omvang. Wiskundig figuurlijke fantasie Bij het werk van Anne Rose Regenboog is dat het scherpst in beeld gekomen. Zij heeft stalen draden gebogen tot perfect afgewerkte kubussen. Ruimtelijke vierkanten waarin systematisch de atmosfeer zich laat delen. Met dat opsplitsen onderzoekt Regenboog de ruimte binnen de vorm van de kubus. In een wiskundig tekenen speelt zij met lijn en vlak tot er mathematische figuren ontstaan. En ook het licht speelt mee, dus de schaduwlijnen die langs gaan wanneer zonnestralen voorbij strijken. De kubussen krijgen er dan een dimensie bij. De lijn is zichtbaar, het vlak is er niet werkelijk en ontstaat onder invloed van de lijn. Het beeldbepalende figuur kan een kruis zijn, een plus, een min, zigzag lopen of zich bollen en zelfs laten draaien. Er kan een nieuwe kubus binnen het ruimtelijke vierkant ontstaan of een piramidevorm zich kantelen. Meerdere kubussen in een installatie leiden tot een kunstspel, waarin de toeschouwer meer kan zien dan dat er echt aanwezig is. Er vormen zich voor het oog karakters, leestekens of letters. Die letters vormen in gedachten woorden die in het verhaal van Regenboog passen. Het is een prachtige wiskundig figuurlijke fantasie, die ook nog eens volmaakt is afgewerkt. In het klein zijn de vormen dan uitstekend te scheppen tot sieraad. Overschilderde sporen van een verleden Bij deze ruimtelijke omschrijvingen past het werk in plat vlak van Rudy Lanjouw naadloos in. Zijn lijnen verhouden zich tot niet bestaande vlakken en lijken zo op details van bouwwerken. Blauwdrukken die een ruimtelijke uitwerking verdienen. Op een ondergrond die meerdere aanpassingen heeft overleefd – een muur met diverse lagen bepleistering, de historie van een gebouw met zich dragend – zijn de lijnen meest diagonaal getrokken. Deze hellende vlakken brengen perspectief in de verder platte omgeving. Het leest zich als een geschiedenisboek. De sporen van een verleden zijn overschilderd om plaats te maken voor een nieuw aanzicht. Lijnen schemeren door vlakken. Het maakt van de meest uitdrukkingsloze platen een weelderig voorkomen. Deze manier van werken kent vele variaties op het ene thema. Maar in deze zetting van het kunstlokaal wordt dit zelden oninteressant, omdat lijnen verrassend uit balans getrokken zijn en vlakken langs randen oplichten in andersoortige tinten. De enkele composities die gemaakt zijn met het werk van Regenboog schijnbaar als inspiratie, vallen negatief uit de toon. De ruimtelijke constructies van gestapelde driehoeken halen de subtiele vormgeving uit evenwicht. De schilder verkent ermee wel de mogelijkheden van zijn kunnen, maar de overbodige toevoeging is een stap in de verkeerde richting. Want ook voor Lanjouw geldt: minder is meer. Jurjen K. van der Hoek  Kunststukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com Kunstsnippers: jurjenklaas.tumblr.com ------- Tentoonstelling constructies van Anne Rose Regenboog en schilderijen van Rudy Lanjouw bij Kunstlokaal No.8, Schoterlandseweg 55 in Jubbega. Tot 13 juni.

Auteur

Redactie