Recensie | Een kosmisch bewustzijn in Kunsthuis Loof

Opsterland-Ooststellingwerf

Jurjen K. van der Hoek zijn kijk op het werk van Nico Mares, zoals dat op dit moment en nog tot 30 mei te zien is bij Kunsthuis LOOF in Jubbega.

Bij het openen van de buitendeur is het of ik een sprookjesboek opensla. De vrolijke kleuren van de werken van Nico Maresglanzen mij tegemoet. De beelden die me voor ogen komen zijn niet van hier en nu. Maar ook niet van daar en toen. Ze presenteren zich op dit moment in een kosmisch bewustzijn, bijna met een komische eenvoud die veelvoud blijkt te zijn. Zo onsamenhangend als de woorden me opdringen lijkt de verf van het penseel van Nico Mares te druipen. Intuïtief staat de opzet onder de huid van het doek, waarover de materie druipt  en weerbarstig zich een eigen weg zoekt. Onderhuids is Mares meer dan actief. Maar daarna is het moment daar om de loop der dingen uit handen te geven, zo schijnt. In felle kleuren vat de schilder sprekende afbeeldingen. Woeste omgevingen, dartele landschappen. Er valt veel te zien, er is veel te doorgronden, genoeg te ervaren. Het is één grote belevenis daar in Kunsthuis LOOF. Op de punt van mijn stoel lees ik de platen en hang aan de lippen van deze meesterverteller. Iedere compositie opnieuw is een feestje op het doek. Inherent aan de kleurenkeuze, de vormentaal en de gehanteerde stijl. Telkens weer meer dan een gedachte, een droom, minder dan de werkelijkheid. Mares handelsmerk is de druipende verf. De verf die voortdurend door het beeld loopt. Maar nergens storend, telkens aandacht eisend. Maar is dan de bron van die stroom opgedroogd, dan lijkt het schilderij meer in evenwicht, is er beter zicht op de daadwerkelijke gebeurtenis. Er is dan daarin balans en rust voor het oog. Bij de andere werken, hiervoor genoemd, kan de blik nauwelijks een moment van stilte in het beeld vinden. In de kleinere werken op doek borrelt en kookt de beeltenis, zindert de compositie en worden de druipers gewisseld met spetters en vlekken. Is er minder herkenning en meer abstractie, kan de gedachte een eigen verhaal maken bij de eenvoud in beeltenis. De kleine werken op papier achter glas zijn in een meer werelds kader gezet. Het zijn de pareltjes op de zeebodem, verborgen in toegeslagen oesterschelpen. En in LOOF verscholen buiten het grote gebaar, weg van het feestgedruis, achter de stockmuur. Het grote werk, kortom, imponeert monumentaal maar blijft afstandelijk spreken. Luid roepend in felle tinten en met imposante formaten. De stem slaat welhaast over, zoveel aandacht eist het op en overschreeuwt het zichzelf. Het kleine werk is dan meer overladen met emotie en schept makkelijker een band met de beschouwer. Daarin wordt op het gevoel gewerkt en is een duidelijker natuur te onderscheiden. Zo land ik dan weer veilig vanuit de ruimte met beide voeten terug op de grond. En ben me er terdege bewust van geworden dat er heden ten dage meer is tussen hemel en aarde in de schilderkunst, veel meer… Jurjen K. van der Hoek ------- Tentoonstelling Farbe, schilderijen van Nico Mares bij Kunsthuis LOOF, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot en met 29 mei. Kunststukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com Kunstsnippers: jurjenklaas.tumblr.com

Auteur

Redactie