Recensie: Goede Tukkers bedoelen het nog niet zo slecht

Opsterland-Ooststellingwerf

De try-out van de voorstelling ʻGoede Tukkers zijn geen Motherf*ckersʼ mocht rekenen op veel belangstelling. Ernest Beuving, Thijs Kemperink en Andre Manuel zetten hun beste Tukkerse beentjes voor in de Skâns afgelopen vrijdagavond.

En wat krijg je als je drie doorgewinterde Tukkers op het toneel zet? Een zoektocht naar de essentie van Twente.  Verkleed als drie officieren pleitten zij voor een afgescheiden Twentse staat. De beste optie in hun ogen. Vervolgens begaf Ernest zich als sterke leider onder het publiek en liet zich graag en uitnodigend betasten door twee dames op de voorste rij. Enigszins ongemakkelijk voor de dames maar de sterke leider kreeg het voor elkaar. Het bleef discreet en subtiel. Alhoewel, een van de dames werd later op de avond onder valse voorwendselen meegevoerd door Ernest, verkleed als zanger Heino, langs het podium rechtstreeks de coulissen in. Voordat ik dacht dat er ingegrepen moest worden kwam ze gelukkig ongeschonden weer tevoorschijn. Ernest had deze avond weer heerlijke vondsten. Wat dacht u van: ʻvrije uitloop bejaardeʼ? Of: ʻEen onvergetelijke avond in het alzheimer cafeʼ? Thijs besprak uitvoerig de Twentse mentaliteit. Het kwam volgens hem soms wel eens wat rottig uit hun strotten maar ze bedoelden het echt allemaal goed. De honkvastheid kwam ter sprake, de nuchterheid werd aangestipt en het drankgebruik onder Twentenaren werd benoemd. Veel herkenning onder het publiek bij zijn versie van ʻThuiskomen als je aangeschoten bentʼ. De wedstrijd ʻPak de klinkʼ in beschonken toestand was bijzonder leuk gevonden evenals ʻDe meldkamerʼ. Vooral na de pauze leek Thijs goed op dreef. André noemde zichzelf een marginaal acteur. Of dit met zijn Twents-zijn te maken had, werd niet duidelijk. Hij viel in eerste instantie enigszins buiten de boot met zijn grove grappen. Alsof het niet bij het geheel paste. Maar zeker een stuk vakmanschap tentoongespreid. En net als zijn twee medestrijders een groot voorstander van een onafhankelijke Twentse staat. Voor hem was de belachelijke zwartepietendiscussie de druppel die de emmer liet overlopen. Maar wat voor muzieksoort past het best bij een staat als Twente? Hier was een taak weggelegd voor Ernest. Geweldig was de glibberige Brian Ferry. Bbbbrrr. En hoe elastisch bracht hij Mick Jagger op de planken. Zeer energiek en bezweet sprong hij bij eerstgenoemde dames weer op schoot. De Duitse taal leek uiteindelijk het beste te passen. Getooid in hun strenge uniformen met de bijbehorende petten sloten de drie strijders vol vuur en passie de avond af met een nieuw Twents volkslied auf deutsch op de melodie van ʻMy wayʼ van Sinatra. De try-out was veelbelovend. Mooi ook dat er die middag nog werd geschreven om ʻs avonds uit te proberen. Getuigt wel van Twents lef. Aan de lachsalvoʼs te horen heeft het publiek zich prima vermaakt. Ach, die Tukkers bedoelen het inderdaad nog niet zo slecht. Alhoewel, Ik raad aan ze geen strobreed in de weg te leggen. We willen niet dat Friesland ingelijfd wordt, toch? Liesbeth Stoffer  

Auteur

Fokke Wester