Recensie | Maarten van Rossem laat Gorredijk beter achter

Opsterland-Ooststellingwerf

Het was vol in de Skâns en het balkon moest open tijdens de literaire avond met Maarten van Rossem in theater de Skans afgelopen woensdagavond.

De avond werd georganiseerd in samenwerking met bibliotheek Zuidoost Fryslân en boekhandel Planteyn. Gelardeerd met ontboezemingen uit eigen leven: zijn hekel aan scheren, liedjesprogrammaʼs, carnaval, stompzinnige quizzen, seksueel getinte grappen, schoonvaders, voetbal en kookprogrammaʼs, werd het Gorredijkse publiek meegenomen door Van Rossems warme, sonore stem en zijn nuchtere, relativerende kijk op de wereld. Het thema van deze avond zou zijn: ʻDe mens lijdt het meest aan het lijden dat hij vreestʼ. Bedacht op weg naar Gorredijk maar na tal van inleidingen kwam hij eigenlijk niet aan de zogenaamde hoofdzaken toe. Want eenmaal op dreef, weidt Maarten uit over tal van zaken, aangevuld met anekdotes en diverse terloopse terzijdes om uiteindelijk weer de draad op te pakken. Allemaal even boeiend in mijn ogen. Wilders, Fortuyn, Putin en Trump werden neergesabeld, de VVD in zijn geheel afgebroken, de media ging over de hekel en de bizarre omgang met vluchtelingen werd uitvoerig besproken. Het gedachtegoed van machthebbers werd in de woordenstroom ontdaan van alle franjes. De krankzinnigheid en dubbelzinnigheid kwam aan de oppervlakte. Niet iedereen hoefde het met hem eens te zijn overigens, gaf hij meer dan eens aan. Van Rossems gedachtegoed sprak wel degelijk aan deze avond. De belangrijkste taak van Maarten tijdens deze lezing was de aanwezige mensen gerust te stellen over de huidige tijd, refererend aan het thema. Dit bleek echter niet nodig te zijn. Het viel Maarten op dat Gorredijk een ontzettend tevreden en ontspannen indruk maakte. Hier was hij zelfs van onder de indruk, dat wil wat zeggen natuurlijk. Het publiek voelde zich vrij en durfde af en toe een aanvulling of, heel gedurfd, correctie te geven op Van Rossems uiteenzettingen. Al naar gelang de relevantie in Maartens ogen werd de opmerking netjes afgeserveerd, genegeerd of becommentarieerd. Na de pauze mocht het publiek officieel vragen stellen. Ook hier dwaalde Maarten dikwijls af om met allerlei aanvullingen uiteindelijk in ieder geval zelf tevreden te zijn over het uitgebreide antwoord. Heel moedig stipte Van Rossem deze avond het eigenwijze karakter van de Friezen aan en noemde Friesland terloops een streek.... of mompelde hij nu toch wat? Ik hield mijn adem in en keek angstig de zaal rond. Hoe zou het publiek hierop reageren? Ze waren hem genadig, hij kwam er mee weg. Hier en daar een ingehouden lach, geen woede. In plaats van het welbekende ʻpek en verenʼ kreeg Maarten na afloop een royale portie bitterballen en vertrok ongeschonden ruim na elven voldaan huiswaarts. Hij had Gorredijk beter achter gelaten terwijl het er al zo goed was. Liesbeth Stoffer 

Auteur

Redactie