Black Grace in de Lawei: 'Dans en leven zijn één'

Opsterland-Ooststellingwerf

Black Grace is vrijdag 12 februari te zien zijn in de Lawei in Drachten. Een interview met de 45-jarige choreograaf en artistiek directeur van de Nieuw-Zeelandse groep Black Grace Dance Company: Neil Ieremia.

Twintig jaar geleden begon Black Grace als een buitenbeentje in de Nieuw-Zeelandse hedendaagse danswereld. Het gemengde programma van Black Grace is een bloemlezing uit het repertoire van de laatste twintig jaar. Verhalende dans waarin de rituelen, het leven en de legendes van de eilanden in de Stille Oceaan resoneren. 'Dansen, ho maar' Het is de ironie van het leven: Neil Ieremia was als verlegen jongetje uit een achterstandswijk in Wellington dol op dansen omdat hij dan niet hoefde te praten. Om zo veel mogelijk te kunnen dansen, richtte hij een eigen gezelschap op. “En kijk nu”, lacht de 45-jarige choreograaf en artistiek directeur van de Nieuw-Zeelandse groep Black Grace Dance Company. “Ik ben de hele dag bezig met organiseren en mensen te woord staan. Maar dansen, ho maar.” Unieke, eigen signatuur Twintig jaar geleden begon Black Grace als een buitenbeentje in de Nieuw-Zeelandse hedendaagse danswereld, waar vrouwen de toon aangaven met Westerse, abstracte choreografieën. De dansers in Ieremia's all male dansgroep hadden net als de oprichter hun wortels in de Samoaanse cultuur. In hun verhalende dansen resoneerden de rituelen, het leven, de natuur en de legendes van de eilanden in de Stille Oceaan. Van meet af aan had het gezelschap daardoor een unieke, eigen signatuur. Publiek stormenderhand veroverd Om een lang verhaal kort te maken: Black Grace veroverde stormenderhand het publiek in binnen- én buitenland (in 2003 was de groep in Nederland te zien), dankzij een aanstekelijke dynamiek en de aardse, ongepolijste directheid van de choreografieën. In de Westerse wereld, zegt Ieremia, vinden we dansen en zingen kunst, iets speciaals. “Maar in de Samoaanse cultuur bestaat die scheidslijn tussen bijvoorbeeld dans en het dagelijks leven; ze zijn één. Dat is een totaal ander perspectief.” Folkloristisch zijn Ieremia's choreografieën echter niet. Hij mixt traditioneel Samoaanse elementen als lichaamspercussie (bekend van de Nieuw-Zeelandse rugbyspelers) met allerlei stijlen, van klassiek tot breakdance en salsa. Van uitgesproken fysiek naar verfijning Zijn vroegste choreografieën hadden vaak een overweldigende, viriele energie. Nog steeds is zijn werk uitgesproken fysiek, maar tegenwoordig dansen ook vrouwen in Black Grace. Ieremia's danstaal is bovendien verfijnder geworden. Levensvragen en 'kiwi' zelfspot Centraal thema in het werk van Ieremia is de mens, de menselijke conditie. Leven en sterven, liefde, verlies, vreugde en verdriet, de grote levensvragen waar iedere mens in zijn leven mee wordt geconfronteerd. Met uiteraard nu en dan een vleugje 'kiwi' humor en zelfspot. Over zelfspot gesporken: Ieremia ging dansen om niet te praten, maar om het publiek optimaal van zijn choreografieën te laten genieten, geeft hij vaak voor elk stuk live een korte inleiding op het toneel. “Spoken word is een belangrijk deel van de Samoaanse cultuur”, aldus Ieremia, die schaterend toevoegt: “Maar eerlijk gezegd ben ik er twintig jaar geleden mee begonnen omdat we gewoon geen geld hadden voor een programmaboekje!”

Auteur

Redactie